หลี่ซูหาวเกิดในครอบครัวธรรมดา ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งแบบลูกหลานตระกูลใหญ่ เขายังเต็มใจมองหาจุดเด่นในตัวคนอย่างหยางฝานมากกว่า
“คุณชายสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว” ชายชราตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เรื่องกู้เงินของตระกูลเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยื่นขอกู้ไปแล้ว 50 ล้านแต้มศรัทธา อัตราดอกเบี้ย 11.2% ต่อปี ในช่วง 5 ปีแรกจ่ายเพียงดอกเบี้ย หลังจากนั้นชำระคืนพร้อมดอกเบี้ยเป็นงวดเท่า ๆ กันได้ภายใน 20 ปี”
“นี่คือวงเงินสูงสุดหรือ?”
“หากคุณชายแสดงให้เห็นว่ามีศักยภาพของอัจฉริยะระดับหนึ่ง ก็เพิ่มวงเงินได้ถึง 500 ล้าน”
“ถ้าอย่างนั้นก็กู้มาให้หมด แล้วใช้ 20 ล้านซื้อไท่ซุ่ยโตเต็มวัย 10 ตัว นำไปใส่ในสระโลหิตร้อยวิญญาณทั้งหมด หักต้นทุนเงินทุน 11.2% แล้ว ข้ายังได้ผลตอบแทนราว 37.6% ต่อปี
ส่วนที่เหลืออีก 30 ล้าน ให้อาอันช่วยซื้อทรัพยากร เน้นเพิ่มความแข็งแกร่งให้สาวกในอาณาจักรเทพ อีกครึ่งปีจะมีการสอบจัดชั้นเรียนของโรงเรียน ข้าต้องทุ่มสุดกำลัง ตั้งเป้าขึ้นเป็นอัจฉริยะระดับหนึ่งของตระกูล”
“ขอรับ”
หลังพักผ่อนในโลกเสมือนหนึ่งคืน หยางฝานก็กลับสู่โลกจริง
หลิ่วหรูเยียนคนนั้นน่าสงสารมาก
น้องชายป่วย พ่อติดพนัน แม่ลำเอียงเข้าข้างลูกชาย ส่วนตัวเธอก็แตกสลาย
หยางฝานรู้สึกว่าอีกฝ่ายจนยิ่งกว่าตัวเองเป็นร้อยเท่า
เมื่อเห็นหลิ่วหรูเยียนที่น่าสงสารจับใจ หยางฝานก็อดไม่ได้ที่จะมอบหยาดน้ำค้างจันทราให้หนึ่งหยด เป็นน้ำใจเล็กน้อย
หลังจากนั้นทั้งสองก็แลกช่องทางติดต่อกัน หยางฝานบอกว่าคราวหน้าจะกลับมาอุดหนุนอีกแน่นอน
สัมผัสรับรู้สมจริงเกินไป ทั้งที่ตั้งใจไปผ่อนคลายความเครียด แต่พอกลับมาสู่โลกจริง หยางฝานกลับรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด