“ถือว่ารอบคอบดี แต่เธอสมควรได้รับคำชมจริง ๆ ฉันไม่เคยเจอนักเรียนที่มีความรู้ภาคทฤษฎีแน่นแบบเธอมาก่อน แต่ก็อย่าภูมิใจเกินไปล่ะ เธอแค่นำหน้านักเรียนทั่วไปเท่านั้น เมื่อเทียบกับลูกหลานของตระกูลใหญ่ เรื่องนี้กลับเป็นจุดด้อยเสียด้วยซ้ำ
อย่างตระกูลลั่วกับตระกูลหลี่ พวกเขามีนักคำนวณของตัวเอง คอยช่วยคนรุ่นใหม่จัดวางอาณาจักรเทพโดยเฉพาะ
คนเหล่านี้คลุกคลีอยู่กับเรื่องนี้มาหลายร้อยปี หรือกระทั่งเป็นพันปี ในหมู่นักเรียนรุ่นนี้ คนที่มีระดับความรุ่งเรืองสูงกว่าเธอมีอยู่ไม่น้อย” หลี่ชิงอิงเตือน
“ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะครับ”
“การทดสอบครั้งนี้เธอได้อันดับหนึ่ง ฉันรับปากว่าจะมอบสิ่งก่อสร้างระดับดีให้หนึ่งชิ้น อยากได้ประเภทไหนล่ะ?”
“มีสิ่งก่อสร้างที่ค่อย ๆ เปลี่ยนพรสวรรค์ของผู้ศรัทธาได้ไหมครับ?”
“ไม่เน้นเพิ่มพลังอย่างรวดเร็ว แต่ให้ความสำคัญกับพื้นฐานของผู้ศรัทธา เธอคิดได้ดีมาก แต่สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่สิ่งที่สิ่งก่อสร้างระดับดีจะมีได้ ขอฉันคิดดูก่อน” หลี่ชิงอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเชื่อมจิตสำนึกเข้ากับอาณาจักรเทพของตน
ครู่ต่อมา ดูเหมือนเธอจะพบสิ่งที่ต้องการแล้ว
“สิ่งก่อสร้างที่เธออยากได้ไม่มีหรอก แต่ฉันมีไท่ซุ่ยโตเต็มวัยอยู่ตัวหนึ่ง สนใจไหม?”
“ไท่ซุ่ย!” หยางฝานชะงักค้าง
หยางฝานเคยอ่านเจอในหนังสือว่า ไท่ซุ่ยไม่ใช่อสูรสัตว์ แต่เป็นสัตว์เลี้ยงในครัวเรือนที่นักเลี้ยงสัตว์ชั้นยอดเพาะเลี้ยงขึ้นมา
ร่างของมันใหญ่ราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ และไม่เคลื่อนไหว เมื่อตัดเนื้อออกไปแล้ว เดือนถัดมาเนื้อก็จะงอกขึ้นมาใหม่