เช้าวันถัดมา จางซูฮั่นถูกแรงสั่นของโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
เขาควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงอย่างสะลึมสะลือ หรี่ตามองหน้าจอ
ชื่อผู้โทรเข้า: แม่
พอกดรับ เสียงของเขาก็ยังแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอน 「ฮัลโหล? แม่เหรอ?」
「ถังถัง ยังนอนอยู่เหรอ?」 เสียงแม่ดังมาจากปลายสาย สำเนียงบ้านเกิดที่ฟังเมื่อไรก็ทำให้สบายใจ 「นี่กี่โมงแล้ว? ทางโน้นไม่ต้องไปทำงานกันหรือไง?」
จางซูฮั่นพลิกตัวนอนตะแคง ขยี้ตาพลางตอบเสียงงัวเงีย 「วันนี้หยุด...」
「แม่ปลุกหรือเปล่า? งั้นนอนต่อเถอะ」
「เปล่า ผมตื่นแล้ว」
จ้าวซิ่วหลานหัวเราะเบา ๆ 「เห็นลูกบอกเมื่อสองวันก่อนว่ากำลังถ่ายละครอะไรสักเรื่อง ถ่ายเสร็จหรือยัง?」
「เสร็จแล้วครับ เพิ่งปิดกล้องเมื่อวาน」 จางซูฮั่นหาวหวอด 「แม่ ผมมีเรื่องจะบอก」
「เรื่องอะไรล่ะ?」
「ผม... ผมหางานประจำได้แล้ว」 จางซูฮั่นคิดว่าจะพูดยังไงดี 「เซ็นสัญญากับบริษัทหนึ่งแล้วครับ」
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงของแม่จะดังสูงขึ้นทันที
「อะไรนะ? ลูกยังเป็นนักศึกษาอยู่นะ จะไปทำงานได้ยังไง? นี่มันจ้างแรงงานเด็กชัด ๆ! สมัยนี้มิจฉาชีพมีเยอะจะตาย โดยเฉพาะพวกที่คอยหลอกเด็กวัยรุ่นอย่างลูก อย่าโดนหลอกไปทำขายตรงเชียวนะ!」
「ผมบรรลุนิติภาวะแล้วครับ แล้วก็ไม่กระทบกับการเรียนด้วย」 จางซูฮั่นรีบอธิบาย 「พวกเขายังจัดอพาร์ตเมนต์ให้ด้วย เป็นห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง ของทุกอย่างใหม่หมดเลย」
「ผมเปิดให้แม่ดูนะ」 ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีวิดีโอคอล 「อยู่ข้างเหิงเตี้ยน เดินไปกองถ่ายแค่สิบกว่านาทีเอง」