การถ่ายทำเรื่อง《ปริศนาพิสดารแห่งขุนเขาธารา: โลงศพแขวนแห่งอูซาน》ดำเนินมาถึงช่วงครึ่งหลังแล้ว จากโรงถ่ายฉากกรีนสกรีนที่อบอ้าวก็ย้ายขึ้นมาถ่ายบนภูเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่จางซูฮั่นได้ออกมาถ่ายทำฉากนอกสถานที่ มองไปทางไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด
เขาคิดอย่างอารมณ์ดีว่า ถ่ายข้างนอกสบายกว่าอยู่ในโรงถ่ายตั้งเยอะ ถ่ายเสร็จยังได้ปีนเขาเดินเล่นผ่อนคลายไปด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
แต่ความสุขนี้อยู่ได้ไม่นาน
“หา? ต้องปีนขึ้นไปเหรอ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าจางซูฮั่นแข็งค้าง
เขามองตามทิศทางที่ทีมงานชี้ขึ้นไป เห็นอารามแห่งหนึ่งตั้งโดดเดี่ยวอยู่บนยอดเขา ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผืนป่าที่ปกคลุมด้วยหมอกเมฆ สูงเสียดฟ้าจนอากาศเบาบาง
ทั้งระดับความสูง ทั้งความชันของบันได—
ถ้าไม่บอกว่าเป็นอาราม คงนึกว่ากำลังบำเพ็ญเซียนอยู่เสียอีก
รถของกองถ่ายจอดอยู่บนถนนคดเคี้ยวขึ้นเขา จากนี้ต้องเดินกันเอาเอง
โชคดีที่กองถ่ายเตรียมการไว้ก่อนแล้ว จ้างคนหาบของขึ้นเขามากลุ่มหนึ่ง ให้ช่วยขนของหนักไปหมด
แต่ของที่เหลือยังมีอีกไม่น้อย ทีมงานที่เหลือจึงต้องแบ่งกันแบกไปคนละส่วน
เมื่อเห็นบันไดทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ทุกคนก็เพิ่งเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าอะไรคือการท้อจนไม่กล้าก้าวต่อ
ทำไมเจ้าสำนักผู้ก่อตั้งถึงไม่สร้างอารามให้ไปอยู่บนสวรรค์จริง ๆ เลยล่ะ
เลิกแกล้งพวกเขาเถอะ
คนกลุ่มหนึ่งเริ่มบ่นกระปอดกระแปดพลางปีนขึ้นไป บางทีผู้กำกับคงเห็นว่าภาพแบบนี้หาดูได้ยาก จึงสั่งให้ช่างภาพหลายคนตามถ่ายเบื้องหลังตลอดทาง
นอกจากคนของกองถ่ายแล้ว บนทางขึ้นเขายังมีนักท่องเที่ยวที่กำลังปีนเขาอยู่ไม่น้อย
พอเห็นภาพตรงหน้า แถมยังมีคนสวมชุดแสดงด้วย ทุกคนก็พากันมามุงดูด้วยความสงสัย หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายพวกเขาแล้ว