ในเวลาเดียวกัน
ที่กองถ่าย จางซูฮั่นเพิ่งถ่ายฉากหนึ่งเสร็จ ตอนนี้กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ดื่มน้ำ
จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นไม่หยุด
เขาขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็เห็นข้อความจากหานซิงเหย่ในกลุ่มเด้งรัว ๆ
“ขำจะตาย! ชาวเน็ตยุคนี้มีแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้น! ซูฮั่น!!! รีบไปดูคำค้นยอดฮิตเร็ว!!!!”
“??? คำค้นยอดฮิตเหรอ?”
จางซูฮั่นงง ๆ ก่อนกดเข้าไปดูรายการคำค้นยอดฮิต แวบเดียวก็รู้แล้วว่าหานซิงเหย่อยากให้เขาดูอะไร “ผู้กำกับวัยเยาว์ตื่นรู้ครั้งใหญ่ไร้ยางอายงั้นเหรอ? เฮ้ย! กล้าพูดกันขนาดนี้เลยเหรอ!”
เขาอ่านอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุ
ที่แท้พอคนดูเห็นฉากแรกที่เขาเล่นเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ไปเรียนต่อต่างประเทศ ถูกตัดต่อออกมาดูยิ่งใหญ่อลังการ ก็คิดว่าเขาเป็นบอสใหญ่หรือตัวร้ายหลักอะไรสักอย่าง แต่หลังจากนั้นอีกหลายสิบตอนกลับไม่เห็นเขาโผล่มาอีกเลย
พอดูมาถึง 20 ตอนถึงรู้ว่าเขาเป็นแค่ตัวประกอบแท้ ๆ ทุกคนเลยโมโหจนพากันไปด่าผู้กำกับ
ช่องแสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยคนเดือดดาล ด่าผู้กำกับกันทั้งนั้น ถ้อยคำสุภาพจนจางซูฮั่นได้แต่ถอนหายใจด้วยความทึ่ง ต้องไล่อ่านทีละเฟรมเพื่อศึกษาเลยทีเดียว
จางซูฮั่นจ้องชาวเน็ตที่กำลังเดือดดาลบนหน้าจอ จู่ ๆ ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เขาไม่ได้ถูกตัดออก แต่ผู้กำกับจงใจเล่นลูกไม้นิดหน่อย
“มิน่าล่ะ...” เขาพึมพำ “ถึงว่าทำไมมีภาพระยะใกล้ของฉันด้วย...”
เขากดตามการแจ้งเตือนไปยังบัญชีโซเชียลของตัวเอง พอรีเฟรชอีกครั้ง จำนวนผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นราวกับติดจรวด ตัวเลขกระโดดจนเขาตาลาย ทะลุสองแสนห้าหมื่น สองแสนหกหมื่น แล้วยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หยุด