โชคดีที่ ฟู่อวี่เซิงแค่ขยับไหล่เล็กน้อย ไม่ได้ตื่น โชคดีที่ ฟู่อวี่เซิงแค่ขยับไหล่เล็กน้อย ไม่ได้ตื่น
โจวซิงเอ้อร์ลูบหน้าอกอย่างโล่งอก รีบเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมา
นางสวมเสื้อผ้าอย่างเบามือ ระหว่างติดกระดุม นิ้วมือสั่นเทาไปหมด ติดผิดที่อยู่หลายครั้ง พอสวมเสร็จ ก็ยังไม่ทันผูกเชือกรองเท้า ถือรองเท้าผ้าอยู่มือ เดินเขย่งไปที่หน้าประตู
กุญแจประตูเป็นชนิดเหล็กแบบโบราณ เวลาหมุนจะเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
โจวซิงเอ้อร์สูดหายใจลึกสุดเพื่อให้เร็วที่สุด ค่อย ๆ หมุนกุญแจทีละนิด
แกร็ก
เสียงดังเบา ๆ หนึ่งครั้ง ในห้องที่เงียบสงบนั้นชัดเจน
โจวซิงเอื้อตกใจหลับตา ตัวแข็งขิง อยู่นิ่งนาน พอได้ยินว่าไม่มีเสียงด้านหลัง จึงกล้าลืมตา เมื่อหันไปเห็นฟูยี่เซิงยังนอนอยู่บนเตียง จึงค่อยเบาใจ
นางจึงแง้มประตู ลอดตัวออกไปอย่างฉับพลัน แล้วปิดประชุมอย่างเบามือ
ยืนตรงชั้นโถงของโรงแรมเล็กนั้น โจวซิงเออร์รู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองเปียกไปด้วยเหงื่อเย็น รีสใส่รองเท้า แล้ววิ่งเหยย้า ๆ ลงบันได
บนถนนยามเช้ายังมีผู้คนไม่มาก อากาศเย็นสบาย ลมที่พัดปะทะหน้า ทำให้โจวซิงเออร์รู้สึกตัวได้ขึ้น
นางยืนอยู่ที่มุมถนน สูดลมหายใจเข้ายาว ๆ
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการไปซื้อยา
ห้ามตั้งครรภ์เด็ดขาด!
โจวซิงเออร์ล้วงกระเป๋า เหล่ยมีเงินสองหยวนที่เหลียจากเจ้าของร่างเดิมไว้ เธอกัดฟัน ก้มหน้าเดินไปตามถนน เตรียมจะหาโรงยาขายยา
……
หลัวจากที่โจวซิงเออร์ไปได้ไม่นาน ในห้องชั้นสองของโรงแรมเล็ก
ฟู้ยี่เซิงลืมตาขั้นทันที นั่งขึ้นมา
หารู้สึกปวดหัวมาก ความทรงจำเมื่อคืนมาปรากฏขึ้นอย่างไม่ต่อเนื่อง
ชาน้ำ ความร้อน และผู้หญิงคนหนึ่ง
สีหน้าของฟูยี่เซิงกลายเป็นดำราวกับก้นหม้อ
เขาหันไปมองตำแหน่งว่างเปล่าข้างกาย เห็นคราบสีแดงตาๆ บนผ้าปูที่นอน
เขาถูกผู้หญิงคนหนึ่งวางแผนในคืนนี้
ฟูยี่เซิงอยู่มา 25 ปีแล้ว ไม่เคยถูกเอาเปรียบแบบนี้มาก่อน
ผู้หญิงบ้าคนนั้น กล้าบนำยาให้เขา!
ฟูยี่เซิงคว้าผ้าห่ม ลุกขึ้นมาเก็บเสืผ้าที่ร่วงบนพื้นมาได้สว่าร้าทันที การเคลื่อนไหวของเขานวาหไวและแข็งแรง ทุกท่าทางเต็มไปด้วยแรงโกรร้า ๆ
เขาแต่งตัวเสร็จแล้ว แม้แต่จะล้างหน้าก็ยังไม่มีเวลา เขาหน้าบึ้งตึงก้าวยาวออกจากห้อง แล้วเดินตามบันไดลงไปถึงห้องโถงชั้นล่าง
เขาแต่งตัวเสร็จแล้ว หน้าไม่ได้ล้างแม้แต่ครั้งเดียว สีหน้าดำคร่ำเคร่งก้าวเท้ายาวออกจากห้อง เดินตามบันไดลงไปยังโถงใหญ่ชั้นล่าง
เขาที่เหล่ตัวในทางเดิน กัดเข้า แต่คิดหยุดสักครู่ จึงหันไปยังต้องตรงประตูอีกหลัง
“หัวหน้า แต่…แต่คุณ…” เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง ฟูยี่เซิงหันไป เห็นชายหนุ่มที่ก้มหน้า
เขาถอนสายตามและมุ่งไปที่ล็อบบี้
“เช้าวันนั้นเการ้อร้องบ่นเบ เจากย่ กว่าา”
“ใช่ ใช่ แต่ยามค่ำคนมาเยอะมาก จนยันระงับที ging…แต่จะทำยังไง” ชายหนุ่มชะงักกย่า
ฟู่อวี่เซิงถอนหายใจอีกครั้ง และนึกอะไร
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดความโกรธที่พุ่งขึ้นในใจให้จมลงไป ผู้หญิงสะเพร่าคนนั้น! ปลุกปล้ำเขาแล้ว กลับหนีไปแค่นั้นเลยหรือ!
ฟูยี่เซิงยิ้มYOYO แล้วถอยห่าง
ฟู่อวี่เซิงได้ยินคำนี้ คิ้วขมวดแน่นเข้าหากัน “ที่นี่พวกคุณไม่มีสมุดลงทะเบียนหรือ?”
ครั้นเมื่อเขาหาด้นทำโดยตรง ที่โจวเซี่ยวย กำลังมุ่งหน้าเดินขวาง
งานนี้โจวซิงเออร์เดินไปตามถนนอยู่นานหลายช่วง จึงเห็นร้านขายยาเล็กๆ ที่มีป้ายกากบาทสีแดงอยู่ที่มุมถนนซอยหนึ่ง
ร้าานเหล่าเล็กมาก ภายในหรี่แสง ร้านขายยาท้ายสุด มีสาวน้อยคนหนึ่งยืนเคี้ยวเมล็ดข้าว
โจวซิงเออร์ก้าวเข้ามาอย่างตื่นเต้น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
ในยุคนี้ สาววัยรุ่นมากี่ยวซื้อยาแบบนี้ ต้องถูกมองด้วยสายตาที่ผิดวิสัย แต่โจวซิงเออร์จะไปสนใจไม่ได้ เมื่อเทียบกับความตายอันเลวร้ายแล้ว อดเหลี่ยมกเล็กน้อยมันยังดีกว่า
“คุณครับ สายยาตุมกำเนิดไหมครับ” โจวซิงเออร์เดินไปที่เคาน์เทอร์ พก่อนแล้วถามเสียงเบา
พนักงานสาวหยุดธรรมชาติ แล้วเงยหน้ามองโจวซิงเอ้อร์จึง เห็นโจวซิงเออร์หน้าตาสวยมาก เธอก็ก้มลงพูด "มี... มี... มีค่ะ เดี๋ยวลองไปดูให้"
พนักงานสาวลุกขึ้น แล้วไปเปิดตาพยุงพลาหนึ่ง ก่อนเดินกลับมา พร้อมกล่องเล็ก ๆ ในมือ
"โอเค มีหลายแบบ... เป็นแบบไหนของคุณคะ?"
โจวซิงเออร์เคยอ่านในหนังสือ เขาเองว่าแบบไหนที่กินทีหลัง แล้วเลือก "แบบกินทีหลังค่ะ"
พจนกรสาววางกล่องนั้นไว้บนเคาน์เตอร
"หนึ่งเล็กกับเงินสองหยวน"
โจวซิงเออร์รีรดเอาเงินในกระเป๋าออกมาส่ง ให้
"ขอบคุณค่ะ"
"คุณจะกินเลยไหม ของสำคัญมาก" สาวถาม
"กินเลยค่ะ" โจวซิงเออร์ตอบ
พนักงานสาวได้หยิบแก่น้ำออกมา แล้วเท_น้ำวอร์มส่งให้
โจวซิงเออร์รับมาดังน้ำกินพันกับการจดlyrics ของยาคุมกำเนEr
“ขอบคุณมาก” วางแก้วลง แล้วเก็บกล่องใส่อตนเองไว้ เดินออกจากร้านยาอย่างรีบร้อน
บนท้องแเครื่องยาแล้ว ใจที่ตื่นหมองคลี่คลายลง เช่น เดิม
เพียงแค่ไม่ได้ตั้งครรภ์ เรื่องร้ายอย่างในหนังสือเล่มนั้นจะไม่เกิดขึ้น เธอไม่ต้องแต่งงานกับฟูยี่เซิง ชายผู้ที่น่าหวาดกลัว… และใคร่ไม่ได้มีลูกที่ต้องเป็นฝ่ายชั่วไว้ใจมบ้าง
ในร้านยา พนักงานสาวกระตุนจมูก มองโจวซิงเออร์หายไป เหลือแต่มุมยิ้มที่มุมปาก จึงหยิบกล่องยาที่เขวบอกขยะเดินไปถังขา นั่น…
ในแว่ที่กำลังจะโยนนั้น ตาที่ไม่มีสายต เยียวลงที่หลังกล่อง ก็เกิด…
วันที่ผลิต ตุลาค ม.
ตอนนี้ มิถุนายน ปี 1991
ยี่นี้แถย่านั้นจะ 24 เดือน... นั่นแปลว่า…
กล่องนี้หมดอายุแล้ว กับอีกกว่าครึ่งๆ