โจวซิงเอ้อร์รู้สึกว่าตัวเองร้อนเหลือเกิน เหมือนมีไฟมาเผา
นางมึนๆ งงๆ ลืมตาขึ้นมา ก็รู้สึกว่าโดยรอบมืดสนิท อากาศมีกลิ่นอับพูดไม่ถูก ปนกับกลิ่นสบู่จางๆ นางยื่นมือไปคลำ ไปโดนอะไรแข็งๆ เย็นเฉียบเข้าอย่างหนึ่ง
สิ่งนั้นน่าสัมผัสเหลือเกิน เหมือนก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่ ที่แผ่ความเย็นออกมาในหน้าร้อน โจวซิงเอ้อร์ทนไม่ไหว เอาตัวไปแนบชิด ปากก็ร้องพึมพำว่าร้อน
“ไปให้พ้น”
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำ เย็นชา ปนแหบพร่าเล็กน้อย ดังขึ้นในความมืด
เสียงนั้นเพราะเหลือเกิน เหมือนเสียงก้อนน้ำแข็งกระทบกันในฤดูหนาว แม้จะหนาวแต่ทำให้คนฟังรู้สึกคันหู
สมองโจวซิงเอ้อร์ร้อนจนมึนตื้อ นางคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป ไหนๆ ก็ฝันแล้ว จะไปกลัวอะไรล่ะ? ปกติไม่เคยแม้แต่จะจับมือผู้ชาย วันนี้ในฝันยังไงก็ต้องได้เปรียบสักหน่อย
นางไม่เพียงไม่ปล่อย กลับปีนขึ้นไปทั้งตัว ใช้สองมือกอดร่างที่แข็งแกร่งนั้นไว้แน่น
ใบหน้านางแนบไปกับอกของผู้ชาย “อย่าขยับ ให้ฉันแนบสักแป๊บ แป๊บเดียวเอง” โจวซิงเอ้อร์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนกำลังงอแง
ลมหายใจของผู้ชายหนักขึ้นทันใด เขายื่นมือใหญ่ คว้าจับเอวโจวซิงเอ้อร์ นิ้วมือแข็งราวกับเหล็ก บีบเอวโจวซิงเอ้อร์จนเจ็บ
“ฉันบอกให้ปล่อย ไม่ได้ยินหรือไง?” เสียงผู้ชายแหบกว่านั้นอีก ปนความเจ็บปวดที่อดกลั้นอยู่เล็กน้อย
โจวซิงเอ้อร์ไม่ฟัง นางเงยหน้าขึ้น แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่ก็รู้สึกว่าใบหน้าเขาอยู่ตรงหน้า
นางกล้าลงมือ เอนตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากผู้ชาย
จูบนี้ไม่ธรรมดา ริมฝีปากผู้ชายเย็นๆ นุ่มๆ โจวซิงเอ้อร์รู้สึกสนุก ก็ออกแรงกัดอีกที
ร่างผู้ชายสั่นเทิ้มอย่างแรง เสียงครางอู้อี้หลุดออกมาจากลำคอ วินาทีถัดมา โจวซิงเอ้อร์รู้สึกเวียนหัว ต้วเองก็ถูกกดทับไว้ข้างล่างแน่นหนา
“แกเป็นฝ่ายหาเรื่องเอง” ผู้ชายพูดคำนี้ข้างหูนางพร้อมกับกัดฟัน
จากนั้น จูบที่ถาโถมราวกับพายุก็ร่วงลงมา ท่าทางผู้ชายไม่นุ่มนวลเลยแม้แต่น้อย ห้วนหยาบจนโจวซิงเอ้อร์เจ็บตัว
นางอยากจะร้อง อยากจะผลักออก แต่แรงผู้ชายน่ากลัวเกินไป กดมือทั้งสองของนางไว้เหนือหัวแน่น
อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม้กระดานเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด โจวซิงเอ้อร์ล่องลอยอยู่ในความฝัน รู้สึกเหมือนตัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บจนน้ำตาไหล แต่ก็มีความรู้สึกแปลกๆ พูดไม่ถูกปนอยู่
คืนนั้น ถูกบีบคั้นอยู่นานมาก จนฟ้าจะสว่างแล้ว ความเงียบจึงค่อยๆ เข้ามา
……
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านรอยแตกของม่านเก่าๆ เข้ามาพอดี ต้องบนหน้าโจวซิงเอ้อร์
โจวซิงเอ้อร์ขยับเปลือกตา รู้สึกทั้งตัวปวดเมื่อย โดยเฉพาะเอวกับขา เจ็บราวกับถูกเกวียนทับไปมาหลายรอบ
นางสูดลมหายใจเย็นเฮือก ลืมตาขึ้นมาทันที
ที่นี่ไม่ใช่อพาร์ตเมนต์ของนาง
เหนือหัวเป็นเพดานที่ทาปูนขาว ผนังติดหนังสือพิมพ์เก่าๆ ยุคเก้าสิบ หน้าต่างไม้ทาสีแดงปิดตาย
ใจโจวซิงเอ้อร์กระตุกวูบ คิดในใจ ฝันนี้ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?
นางหันหัวไป ปากอ้าค้าง
ข้างกายมีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่
ผู้ชายคนนั้นหันหลังให้แสงอาทิตย์ หลับตานอนหลับสบาย
เขาหน้าตาหล่อเหลามาก คิ้วเข้ม ดั้งจมูกสูง ริมฝีปากบาง เม้มแน่น ถึงแม้จะกำลังหลับ ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยความเย็นชาให้คนเข้าใกล้ยาก ไหล่เขากว้าง ผ้าห่มคลุมแค่ถึงเอว แผ่นหลังที่โผล่ออกมาเต็มไปด้วยรอยเหงื่อแห้ง และรอยข่วนสีแดงหลายเส้น
โจวซิงเอ้อร์สูดลมหายใจเย็น รอยข่วนพวกนั้น ทำไมดูคุ้นตาจัง?
นางก้มลงมองตัวเอง ไม่มองไม่รู้ มองแล้วตกใจ ตัวเองไม่ได้ใส่อะไรเลย ผิวเต็มไปด้วยรอยแดง เป็นจุดๆ บนผ้าปูเตียงก็มีจุดสีแดงสะดุดตาหลายจุด
นี่ไม่ใช่ความฝัน
นี่มันเรื่องจริง!!!
ในตอนที่โจวซิงเอ้อร์ตกใจจนเกือบจะกรี๊ด สมองนางก็ปวดร้าวอย่างรุนแรง ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางหลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำ
โจวซิงเอ้อร์ อายุยี่สิบ สาวชาวบ้าน ครอบครัวยากจนสุดขีด แต่หน้าตาสวยมาก โดยเฉพาะดวงตาท้อฮวาที่มองคนเหมือนมีตะขอ ช่วงเอวบาง ช่วงตัวอวบอั๋น ไม่ง่ายที่จะไม่มีคนตามจีบ
ส่วนผู้ชายที่นางนอนด้วย ชื่อฟู่อวี่เซิง อายุยี่สิบห้า ภายนอกเป็นพ่อค้าเงินหนีจากเมืองใหญ่ เปิดโรงงานใหญ่ รวยและมีอำนาจ
โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างเป็นสาวน้อยขี้อาย ใฝ่ฝันอยากแต่งเข้าประเทศไปอยู่ดีๆ นางสืบรู้ว่าฟู่อวี่เซิงพักที่โรงแรมเล็กๆ แห่งนี้ ใช้เงินเก็บที่มีทั้งหมด ซื้อยาที่ไม่สะอาดจากตลาดมืด ฝากคนแอบใส่ลงในน้ำชาฟู่อวี่เซิง
จากนั้น โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างฉวยโอกาสตอนฟู่อวี่เซิงฤทธิ์ยาออกฤทธิ์ แอบย่องเข้าห้องเขา ทำข้าวสุกเป็นข้าวต้ม
เพื่อกันตัวเองขยาด นางเองก็กินเข้าไปนิดหน่อย
ตามเนื้อเรื่องในหนังสือ โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างหลับกับฟู่อวี่เซิงเสร็จ ก็หนีออกมาในคืนนั้นเลย
นางรู้ว่าฟู่อวี่เซิงเป็นคนเย็นชาและโหดร้าย ถ้าอยู่เรียกร้องตำแหน่งตอนนั้น ต้องถูกฟู่อวี่เซิงส่งโรงพักแน่ ต่อมาถึงจะท้องก็คงถูกบังคับให้ทำแท้ง
นางจึงวางแผนอุ้มท้องหนี รอคลอดลูกแล้วค่อยอุ้มลูกไปเคาะประตูบ้านตระกูลฟู่
ตระกูลฟู่เป็นตระกูลใหญ่ เพื่อชื่อเสียงและลูก ต้องกัดฟันให้ฟู่อวี่เซิงแต่งงานกับนาง
โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างมั่นใจมากว่าตัวเองจะท้องในครั้งเดียว เพราะตระกูลนางมีร่างกายที่ตั้งครรภ์ง่ายเป็นพื้นฐาน!
แม่นางก็ท้องครั้งเดียวกับพ่อตอนแต่งงานใหม่ ส่วนยายก็เป็นแบบนั้น
แต่โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างแต่งเข้าตระกูลฟู่แล้ว ไม่รู้จักเก็บ เอาแต่ก่อเรื่องทั้งวัน รังแกคนรับใช้ ใช้เงินฟุ่มเฟือย ยังรังเกียจฟู่อวี่เซิงเย็นชา สุดท้าย ฟู่อวี่เซิงทนไม่ไหว ก็หย่ากับนาง หลังหย่า โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างไม่มีความคุ้มครองจากตระกูลฟู่ ถูกพวกอันธพาลในสังคมหลอกเงินหมดตัว สุดท้ายตายอนาถในร่องน้ำเน่า
ส่วนหลังนางตาย ตัวเอกหญิงตัวจริงในหนังสือถึงจะออกมา เป็นคุณหนูใหญ่ที่บ้านเทียบฐานะ แต่งงานกับฟู่อวี่เซิงเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ สองคน mutually respectful ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ส่วนลูกที่โจวซิงเอ้อร์ต้นร่างคลอด เพราะไม่มีแม่ตั้งแต่วัยเด็ก นิสัยกลายเป็นคนประหลาด หม่นหมอง โตขึ้นกลายเป็นตัวเปรียบเทียบกับลูกของตัวเอกหญิง ใช้ชีวิตอยู่ในความมืดทั้งชีวิต สุดท้ายก็จบลงไม่ดี
โจวซิงเอ้อร์นั่งอยู่บนเตียง ทั้งตัวแข็งทื่อ
ฟ้าถล่มแล้ว
ทำไมนางถึงทะลุมาอยู่ในร่างตัวประกอบที่หาทางตายแบบนี้ได้?
ไม่ได้ เธอต้องไม่เดินตามรอยเดิมของเจ้าของร่างเดิมเด็ดขาด ห้ามมีลูกเด็ดขาด ห้ามไปตระกูลฟู่ ห้ามตายอนาถในร่องน้ำเน่าเด็ดขาด!
โจวซิงเอ้อร์มองฟู่อวี่เซิงที่ยังหลับอยู่ ข้างกาย สั่นไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้ตอนนี้ดูสงบ แต่พอเขาตื่นขึ้นมารู้ว่าถูกวางแผน ต้องบีบคอเธอแน่
เธอต้องหนี รีบหนี
โจวซิงเอ้อร์กัดฟัน อดทนกับความปวดเมื่อยทั้งตัว ค่อยๆ ดีดผ้าห่ม
เสื้อผ้าเธอถูกโยนทิ้งบนพื้น สะเปะสะปะ
โจวซิงเอ้อร์คลานลงจากเตียงอย่างเบามือ เท้าเพิ่งแตะพื้น ขาอ่อนแรง เกือบจะล้มลงไปข้างหน้า เธอรีบจับโต๊ะไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หันไปมองฟู่อวี่เซิงอีกครั้ง