ในขณะที่เธอตั้งสมาธิเต็มที่ เธอรู้สึกเพียงแค่หัวหน่วงเล็กน้อย แล้วภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีแผ่นดิน มีเพียงความขาวโพลนไปทั่วทุกทิศทาง
ตรงหน้าเธอ มีพื้นที่ว่างประมาณหนึ่งหมู่
และตรงกลางพื้นที่ว่างนั้น มีบ่อน้ำเล็กๆ บ่อหนึ่ง น้ำในบ่อใสจนมองเห็นพื้น มีฟองอากาศผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
โจวซิงเอ้อร์รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที พื้นที่มิติของเธอตามเธอมาข้ามโลกด้วย!
ชาติก่อนเธอค้นพบว่าวิญญาณของเธอผูกพันกับพื้นที่มิติหนึ่ง พื้นที่นี้ไม่ได้ทรงพลังเหมือนในนิยาย เป็นเพียงพื้นที่ว่างกว้างให้เธอเก็บของได้ กับมีน้ำพุวิญญาณเล็กๆ หนึ่งแห่ง
อย่าดูถูกน้ำพุวิญญาณที่เล็กเพียงนี้ น้ำในนั้นไม่รู้จักหมดสิ้น
เธอเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำเล็กๆ นั้น นั่งยองๆ แล้วใช้มือตักน้ำขึ้นมาช้อนหนึ่ง
น้ำเย็นชื่นใจ สัมผัสในมือสบายมาก เธอยกมือขึ้นที่ปาก จิบเบาๆ
น้ำเข้าปาก หวานซาบซ่าน ไหลผ่านลำคอลงไปถึงท้อง แล้วความอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่กระจายจากท้องไปทั่วเรือนร่าง
โจวซิงเอ้อร์รู้สึกว่าเมื่อยล้าเมื่อครู่หายไปในพริบตา เอวไม่ปวด ขาไม่เมื่อย แม้แต่รอยแดงที่ฝู่อวี้เซิงทำไว้เมื่อคืนก็ดูทุเลาลง
เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เหมือนเพิ่งตื่นนอนเต็มอิ่ม มีพลังเหลือเฟือทั้งตัว
โจวซิงเอ้อร์ขยับความคิด กลับมาอยู่ในห้องเล็กๆ ของตัวเองอีกครั้ง
เธอนั่งที่ขอบเตียง เริ่มคิดคำนวณในใจ
ตอนนี้เป็นช่วงต้นยุค 90 ทุกครอบครัวในหมู่บ้านมีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่เพราะเทคโนโลยีการเพาะปลูกในยุคนี้ยังไม่ดีนัก ปุ๋ยก็ไม่คุณภาพ พืชผักจึงให้ผลผลิตต่ำ ทั้งปีก็หาเงินได้ไม่กี่สตางค์
ถ้าเธอใช้น้ำพุวิญญาณนี้รดที่ดินของครอบครัว ผักในแปลงต้องโตไวและดีแน่นอน คราวนั้นเธอก็จะเอาผักคุณภาพพวกนี้ไปขายที่ตลาด ได้เงินก้อนแรกของครอบครัว พอมีเงินแล้ว เธอก็จะพาครอบครัวไปทำธุรกิจในเมือง หลุดพ้นจากความยากจนได้ในที่สุด
คิดถึงตรงนี้ โจวซิงเอ้อร์รอไม่ไหวแล้ว เธอลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตูเดินออกไป
เธอไปตักน้ำล้างหน้าและมือให้สะอาดก่อน จากนั้นจึงเดินเข้าครัว
ในครัว หลี่ ซิ่วหลาน พี่สะใภ้ใหญ่กำลังยุ่งอยู่หน้าเตา หม้อมีไอร้อนลอยขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวต้มลอยมา บนโต๊ะไม้ข้างเตามีกระติกน้ำใส่อะลูมิเนียมใบใหญ่ ไว้ใส่น้ำร้อนให้คนในตระกูลโจวดื่ม
โจวซิงเอ้อร์เดินเข้าไป
หลี่ ซิ่วหลานได้ยินเสียงหันมา ยิ้มแล้วพูดว่า “ซิงเอ้อร์ ล้างหน้าเสร็จแล้วเหรอ ข้าวต้มจะได้แล้ว นั่งพักรอสักครู่ก่อนนะ”
โจวซิงเอ้อร์ยิ้มตอบ “พี่สะใภ้ ฉันไม่เหนื่อย แค่กระหายน้ำ อยากดื่มน้ำหน่อย”
“อ้าว ในกระติกมีน้ำต้มสุกที่เย็นแล้ว เธอตักเองได้เลย” หลี่ ซิ่วหลานชี้ไปที่กระติกอะลูมิเนียม
โจวซิงเอ้อร์เดินไปเปิดฝากระติก เธอใช้ร่างกายบัง แล้วขยับความคิด เริ่มเชื่อมต่อกับน้ำพุวิญญาณในมิติ
เธอพึมพำในใจ “เปลี่ยนน้ำในกระติกเป็นน้ำพุวิญญาณ”
น้ำต้มสุกธรรมดาในกระติก ถูกแทนที่ด้วยน้ำพุวิญญาณใสสะอาดในทันที
โจวซิงเอ้อร์ทำเป็นไม่รู้เรื่อง ราดน้ำใส่ชามหนึ่งใบ ดื่มรวดเดียวเกือบหมด
น้ำเข้าปาก ความหวานซาบซ่านกระจายในปากทันที ถึงจะเพิ่งดื่มในมิติไปแล้ว แต่ตอนนี้ดื่มอีก ก็ยังรู้สึกสบายสุดๆ ดื่มจนหมดชาม โจวซิงเอ้อร์รู้สึกสมองปลอดโปร่งขึ้นมาก
เธอวางชามลง แล้วพูดกับหลี่ ซิ่วหลานว่า “พี่สะใภ้ เดี๋ยวฉันไปดูแปลงผักหลังบ้านหน่อย ว่าผักของเราโตเป็นยังไงบ้าง”
หลี่ ซิ่วหลานมองเธอด้วยความแปลกใจ “ไปแปลงผักเหรอ ซิงเอ้อร์ ปกติเธอรักสะอาดที่สุด นึกยังไงถึงอยากไปแปลงผักวันนี้”
ปกติเจ้าของร่างเดิมเป็นคนขี้เกียจ ขี้รังเกียจ รังเกียจหนอนในดิน รังเกียจโคลน ไม่เคยยอมก้าวเข้าไปในแปลงแม้แต่ก้าวเดียว
โจวซิงเอ้อร์ยิ้มเขินๆ ดึงมือหลี่ ซิ่วหลานแล้วออดอ้อน “พี่สะใภ้ เมื่อก่อนฉันยังไม่รู้จักเรื่องราว ปล่อยให้พวกพี่ทำงานคนเดียว ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ฉันโตแล้ว ต้องช่วยทำงานบ้านบ้าง ฉันแค่ไปดู ไม่เป็นไรหรอก”
ฟังโจวซิงเอ้อร์พูดแบบนี้ หลี่ ซิ่วหลานจับมือเธอแล้วพูดว่า “ซิงเอ้อร์ของเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้จักคิด เอางั้น อยากไปก็ไปดูเถอะ แต่ห้ามหักโหม ถ้าแดดแรงเกินไป ก็รีบกลับมานะ”
“ฉันเข้าแล้วค่ะ พี่สะใภ้”
โจวซิงเอ้อร์เดินออกจากครัว ผ่านลานบ้าน ไปถึงแปลงผักหลังบ้านของตระกูลโจว
แปลงผักนี้ไม่ใหญ่ ปลูกผักกาดขาว หัวไชเท้า และมะเขือเทศสองสามต้น
เพราะอากาศร้อนหลายวัน ฝนก็ไม่ตก ดินแตกเป็นร่อง ใบผักก็เฉาระเนีย ไม่ค่อยมีชีวิตชีวา
โจวซิงเอ้อร์เดินไปกลางแปลง นั่งยองๆ เธอมองรอบๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีชาวบ้านผ่านมา แล้วจึงวางมือทั้งสองข้างเบาๆ ลงบนดิน
เธอคิดในใจ “โปรยน้ำพุวิญญาณลงบนผักพวกนี้ ไม่ต้องมาก แค่นิดเดียวพอ”
เมื่อความคิดเคลื่อน น้ำพุวิญญาณในมิติกลายเป็นสายฝนละเอียดที่มองไม่เห็น ตกลงบนแปลงผักอย่างเงียบเชียบ
โจวซิงเอ้อร์รู้สึกได้ว่าน้ำพุวิญญาณสัมผัสกับดินและใบผักแล้วซึมซาบเข้าไปทันที ใบผักกาดขาวที่เฉาระเนียเมื่อครู่ ในชั่วขณะนั้น เหมือนขยับเล็กน้อย สีดูเขียวขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย
เธอไม่กล้าโปรยน้ำพุวิญญาณทีเดียวมากเกินไป กลัวผักจะโตผิดปกติจนทำให้คนสงสัย แค่โปรยทุกวันนิดหน่อย ให้ผักโตดีกว่าและเร็วกว่าบ้านอื่นก็พอ
ทำเสร็จทั้งหมด โจวซิงเอ้อร์ปัดดินบนมือ ลุกขึ้น เดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
เพิ่งก้าวเข้าลานบ้าน ก็เห็นพี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองเดินกลับมาจากข้างนอก ผู้ชายสองคนเหงื่อท่วมตัว เสื้อกล้ามเปียกโชกติดแผ่นหลัง
“โอ้ย อากาศร้อนจริงๆ กระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว” โจว เอ้อร์กู่เช็ดเหงื่อบนหน้าด้วยผ้าขี้ริ้วสกปรกที่คาดคอ เดินก้าวยาวเข้าครัว
โจว ต้ากู่เดินตามหลังมา หายใจหอบเหนื่อย
โจวซิงเอ้อร์รีบเดินเข้าไปต้อนรับ ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม ไปดื่มน้ำพักก่อนเถอะ”
โจว เอ้อร์กู่เห็นโจวซิงเอ้อร์ ฉีกยิ้มกว้าง “น้องเล็ก วันนี้เป็นห่วงพวกพี่จัง ไม่เหนื่อย ขอแค่เธอไม่เป็นไร พี่มีแรงทำงานได้อีกมาก”
พูดจบ โจว เอ้อร์กู่เดินเข้าครัว หยิบกระติกอะลูมิเนียมบนโต๊ะ ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่
น้ำเข้าปาก โจว เอ้อร์กู่ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
เขากระพริบตา วางกระติกลง มองกระติก แล้วหันไปมองพี่ชายคนโตข้างๆ
โจว ต้ากู่เห็นท่าทางงี่เง่าของเขา ขมวดคิ้วถาม “เอ้อร์กู่ แกทำอะไรอยู่ ดื่มน้ำยังเป็นบ้าเป็นหลัง”
โจว เอ้อร์กู่ทำเสียงจับใจ พูดด้วยความเหลือเชื่อ “พี่ใหญ่ รีบมาชิมน้ำนี่สิ น้ำนี้มันผิดปกติ!”