คงพูดไปไม่ได้ว่า
“เมื่อคืนตอนถ่ายทอดวิชาให้ ผมตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว” หรอกนะ?
ถ้าพูดออกไป ค่าความผูกพันคงพังยับแน่
เผลอ ๆ นางอาจชักกระบี่ฆ่าตัวตายอีกก็ได้
“แค่ก”
หยู๋เย่สีหน้าไม่เปลี่ยน
“ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง
เชี่ยวชาญวิชาแพทย์”
“เขาเคยสอนวิธีแยกแยะอาการบาดเจ็บแบบนี้ให้ผม
คนที่เส้นหัวใจได้รับความเสียหาย
ลมหายใจจะอ่อนแรงไม่มั่นคง สีหน้าซีดเขียว
อีกอย่าง ตอนที่คุณช่วยประคองผู้อาวุโสเมื่อครู่
มือขวาของคุณก็คอยกดหน้าอกเป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่าตรงนั้นต้องมีอาการเจ็บแปลบอยู่”
เยว่หลีจ้องเขาอย่างเคลือบแคลง
กระบี่ยาวในมือยังไม่ลดลง
ครู่ต่อมา ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมา:
【ค่าความผูกพันของหญิงศักดิ์สิทธิ์เยว่หลีเปลี่ยนแปลง】
ไม่รู้จัก → ระวังตัว
หยู๋เย่: “……”
แค่นี้ก็ลดแล้วเหรอ?
เขาแต่งเรื่องได้แนบเนียนขนาดนี้แล้วนะ!
เหตุผลครบถ้วน รายละเอียดจัดเต็ม
ทำไมยังลดลงอีกล่ะ?
สมกับเป็นใจหญิงยากแท้หยั่งถึงจริง ๆ
ฝนเริ่มซาลง ลมพัดขึ้นในหุบเขา
หยู๋เย่หาก้อนหินแห้ง ๆ นั่งลง
แล้วถามผู้อาวุโสว่า:
“เล่าให้ผมฟังหน่อย
พวกคุณเจออะไรกันแน่?
จากนี้จะไปที่ไหน?”
ผู้อาวุโสพิงผนังหิน
ลมหายใจรวยริน
แต่ก็ยังฝืนเล่าเรื่องออกมา:
“เผ่าเยว่หลิงของเราหลบซ่อนตัวมาหลายชั่วอายุคน ไม่เคยแก่งแย่งกับใคร
ใครจะคิดว่าจอมมารหุบเหวลึกแห่งภูมิภาคหมอกเมฆจะลงมือกะทันหัน
นำกองทัพบุกโจมตีเผ่าของเรา
ชาวเผ่าล้มตายไปเกินครึ่ง
หญิงศักดิ์สิทธิ์กับฉันพาเด็ก ๆ เหล่านี้หนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด”
หยู๋เย่ถามต่อ:
“ความลับที่มอนสเตอร์บังคับถามพวกคุณก่อนหน้านี้คืออะไร?”
ผู้อาวุโสอธิบายต่อ:
“พวกเราโชคดีหนีออกมาได้ แต่สมบัติล้ำค่าประจำเผ่า……กลับถูกชิงไป