ไม่กี่นาทีก่อน
หยู๋เย่กับผู้คนจากเผ่าเยว่หลีนอนหมอบอยู่ในพงหญ้านอกค่าย
สังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง
“บ้านเยอะเหมือนกัน
กำแพงไม่สูงเท่าไร
เขตนอกมีเวรยามลาดตระเวน
ส่วนข้างในคงกำลังพักผ่อนกันเป็นส่วนใหญ่”
หยู๋เย่พูดเสียงเบา
“หัวหน้าคนนั้นอะไรนั่นไม่อยู่
เหลือแค่มอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ
เหมาะจะกวาดให้เรียบในคราวเดียวพอดี”
เยว่หลีอยู่ข้างเขา
กระชับดาบยาวในมือแน่นขึ้น
“พวกเรา...ช่วยได้นะ”
หยู๋เย่มองนางแล้วส่ายหน้า
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ อย่าวิ่งไปไหน
ข้างนอกอันตราย ส่วนข้างในยกให้ฉันจัดการ”
“แต่ว่า—”
หยู๋เย่ขัดนาง น้ำเสียงจริงจัง
“เมื่อกี้ฉันเห็นว่าพวกเจ้ามีฝีเท้าดี
แต่พลังโจมตีกับพลังป้องกันดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร”
เยว่หลีเม้มริมฝีปาก จำต้องยอมรับ
“พวกเรา...ถนัดสนับสนุนกับซ่อนตัวมากกว่า”
“สนับสนุนแบบไหน?”
“ปล่อยหมอกลวง”
เยว่หลียกมือขึ้น
ละอองหมอกสีเทาขาวสายหนึ่งลอยกรุ่นขึ้นจากฝ่ามือของนาง
“หมอกลวงของเผ่าเยว่หลีซ่อนพวกพ้องได้
ทั้งยังทำให้ศัตรูมึนงงได้ด้วย
เมื่ออยู่ในหมอก
พวกพ้องจะไม่ถูกรบกวนทั้งทางสายตาและจิตใจ
แต่ศัตรูจะหลงทิศทางและง่วงซึม”
ดวงตาหยู๋เย่เป็นประกาย
“สกิลดีชะมัด!”
เมื่อเห็นว่าเขาสนใจ เยว่หลีก็พูดต่อ
“นอกจากนี้ ถึงพวกเราจะสู้ไม่เก่ง แต่หลบเก่ง วิ่งเก่ง
สู้ไม่ไหว อย่างน้อยหนีเอาชีวิตรอดก็ไม่มีปัญหา”
หยู๋เย่พยักหน้า
แล้วจัดการวางแผนอย่างรวดเร็ว
“ได้
พวกเจ้าอยู่เขตนอก ปล่อยหมอกลวงคลุมค่ายไว้ อย่าปล่อยให้ใครหนีไปได้สักคน
ข้างในฉันจัดการเอง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย” เยว่หลีกำชับ
หยู๋เย่ลุกขึ้น กระชับดาบยาวในมือ ก่อนหันกลับมายิ้มให้นาง