หยู๋เย่กัดฟันตัดสินใจ
แล้วเทยาเพิ่มพลังค่าความดีใจหลายขวดกรอกปากรวดเดียว
ของเหลวไหลลงคอ หวานเลี่ยนราวกับน้ำผึ้ง จนคอฝืดตึงไปหมด
เสียงแจ้งเตือนระบบ “ติ๊งต่อง” ดังระรัวอยู่ข้างหู——
【ค่าความผูกพันของยวนหลิงองค์หญิง·เยว่หลีเพิ่มขึ้น!】
【ค่าความผูกพัน +50! +80! +120!】
หยู๋เย่ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
ชั่วพริบตาถัดมา
กลิ่นหอมหวานในถ้ำพลันเข้มข้นขึ้น
เข้มข้นจนแทบจะเอื้อมมือไปคว้ามาสักกำได้
ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนนั้น
เยว่หลีที่เดิมยังขดตัวอยู่มุมถ้ำ พลันเงยหน้าขึ้นมา
รูม่านตาของนางหดเล็กลงจนเหลือเท่าปลายเข็ม
ดวงตาคู่นั้นที่ปกติเย็นชา
กลับถูกกวนจนปั่นป่วน คลื่นระลอกไหวกระเพื่อมไปทั่ว
นางจ้องหยู๋เย่อย่างไม่กะพริบตา
“ที่แท้……ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้……”
นางพึมพำ
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
รอยยิ้มนั้นทั้งหลงใหลทั้งอ่อนโยน
แววตาจากความตกตะลึง
กลายเป็นความสับสน
แล้วเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แทบจะคลุ้มคลั่ง
หยู๋เย่ถูกนางจ้องจนขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง
เยว่หลีลากร่างที่บาดเจ็บเดินเข้ามาหาหยู๋เย่ทีละก้าว
ร่างกายยังโงนเงนเล็กน้อย แต่ดูราวกับไม่รู้สึกเจ็บ
“เอ่อ……”
หยู๋เย่ถอยหลังไปครึ่งก้าว พลางยิ้มเจื่อน
“ให้รางวัลผมได้หรือยัง?”
“ให้สิ”
แววตาของเยว่หลีพร่าเลือนราวกับคนเมา นางก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว
“ทุกสิ่งของฉันเป็นของคุณ
ตอนนี้……ฉันจะให้คุณเดี๋ยวนี้”
หัวใจของหยู๋เย่กระตุกวูบ
แย่แล้ว ดูเหมือนจะเพิ่มค่าความผูกพันเกินไปหน่อย
เขารีบโบกมือ
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง
แค่สอนสกิลหายากเฉพาะของหญิงศักดิ์สิทธิ์ให้ผมก็พอ——อย่างอื่นไม่ต้องจริง ๆ——”