“ท่านผู้นั้น—!”
ผู้อาวุโสเผ่าเยว่หลิงยื่นมือออกไปด้วยความตกใจ
แต่กลับคว้าได้เพียงม่านฝนอันเย็นเยียบ
นางได้แต่มองเงาร่างนั้นกระโดดตามหญิงศักดิ์สิทธิ์ลงจากหน้าผาไป
เพียงชั่วพริบตา ก็ถูกทะเลเมฆที่ปั่นป่วนกลืนหายไป
“เขา...เขาก็กระโดดลงไปด้วยหรือ?”
ผู้อาวุโสยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
……
ลมพายุส่งเสียงหวีดหวิวข้างหู
เม็ดฝนฟาดใส่ใบหน้าราวกับคมมีด
หยู๋เย่ร่วงลงมาตามผนังหน้าผาสูงชันด้วยความเร็วสูง
ในเวลาเดียวกัน
ใต้หน้าผามีถ้ำแห่งหนึ่งซ่อนอยู่
ภายในถ้ำมืดสลัว
มีเพียงแสงจากท้องฟ้าส่องเข้ามาทางปากถ้ำเล็กน้อย
ในเงามืดภายในถ้ำ
เงาร่างเพรียวบางกำลังขดตัวอยู่บนพื้น
หัวไหล่เปื้อนเลือด ลมหายใจปั่นป่วน
นางคือหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าเยว่หลิง—เยว่หลี
นางเพิ่งตกลงมาจากหน้าผา
โชคดีที่ระหว่างทางมีเถาวัลย์เก่าแก่สองสามเส้นช่วยเกี่ยวรั้งไว้
จึงไม่ตกลงมากลายเป็นกองเนื้อเละ
นางกัดฟันแน่น พยายามรวบรวมพลังวิญญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย—
นางต้องมีชีวิตกลับไปให้ได้ คนในเผ่ายังรอนางอยู่
ในตอนนั้นเอง
แสงตรงปากถ้ำพลันมืดลงชั่วขณะ
มีเงาร่างของใครบางคนบังอยู่ตรงนั้น
“ใคร?!”
เยว่หลีเงยหน้าขึ้นทันที
ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
นางมองไม่เห็นหน้าตาของผู้มาเยือน
เห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวผ่านสายฝนและเงามืด