คำอธิบายบนม้วนคาถาระบุไว้ว่า:
“โดยแลกกับการเผาผลาญค่าประสบการณ์สกิลอย่างต่อเนื่อง
ทำให้ความเร็วการโจมตี, ระยะหวังผล, และพลังทำลายของคานงัดชนิดลูกธนูครั้งต่อไปพุ่งสูงขึ้นทั่วทุกด้านแบบชั่วคราว
เมื่อปริมาณค่าประสบการณ์ที่เผาผลาญเพิ่มมากขึ้น จะปลดล็อกรูปแบบการโจมตีระดับสูงขึ้นได้เรื่อย ๆ”
หัวใจของหยู๋เย่เต้นระรัวอย่างรุนแรง
เผาผลาญค่าประสบการณ์สกิล แลกมาซึ่งพลังระเบิดขั้นสุด
สำหรับคนอื่นแล้ว นี่คือสิ่งที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์ที่สุด
ค่าประสบการณ์สกิลช่างมีค่ายิ่งนัก
มันคือเลือดเนื้อที่นักสู้ทุ่มเทขยันซุ่มซ้อมทั้งกลางวันกลางคืน อาศัยปลายหอกปลายดาบหามาด้วยหยาดเหงื่อ
หากเผาผลาญไป ก็ต้องเริ่มฝึกใหม่ทั้งหมด ใครจะกล้ายอมเสียไป?
แต่สำหรับหยู๋เย่...
เขามียาเม็ดประสบการณ์สกิลนี่นา!
เผาผลาญไป ก็เติมกลับคืนมาทันที
เผาผลาญไป ก็เติมกลับคืนมาทันที
แบบนี้ก็ได้ของฟรี ๆ อีกแล้วสิ!
อีกทั้ง “เมื่อปริมาณค่าประสบการณ์ที่เผาผลาญเพิ่มขึ้น จะปลดล็อกการโจมตีระดับสูงขึ้น”
นั่นหมายความว่า
หากเขาสามารถเผาผลาญค่าประสบการณ์ได้ไม่หยุด
รูปแบบสุดท้ายของสกิลนี้ อาจเหนือความคาดหมายไปไกลเกินกว่าที่คิดไว้!
หยู๋เย่ข่มความดีใจที่แทบจะระเบิดออกมาลงไปในใจ แล้วพลิกดูป้ายราคา
ม้วนคาถาสกิลระดับสามสิบเก้า
ราคา: หนึ่งแสน
“ถูกขนาดนี้เลยเหรอ?”
เขาแทบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ
ราคานี้ เรียกได้ว่าราคากะหล่ำปลีเลยทีเดียว
เห็นได้ชัดว่า ม้วนคาถานี้เพราะกลไกการเผาผลาญค่าประสบการณ์ที่แย่มากเกินไป
เลยไม่มีใครสนใจมาตลอด กลายเป็นของคงค้างสะสมฝุ่นอยู่ได้
ผู้จัดการหลี่เห็นหยู๋เย่ถือม้วนคาถานั้นพลิกไปพลิกมาดู
สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
รีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ พร้อมรอยยิ้มประจบ:
“คุณหยู๋เย่ สกิลเล่มนี้เป็นของคงค้างขายไม่ออก ผมไม่แนะนำให้คุณซื้อครับ”