ขวดแล้วขวดเล่าถูกผลิตออกมา วัตถุดิบไม่เคยหมด
ลมหายใจของหยู๋เย่ถี่ขึ้นเล็กน้อย
นี่มัน...เครื่องพิมพ์เงินไม่จำกัดชัด ๆ
แค่ไม่รู้ว่าต้องเรียนวิชาเล่นยาอย่างไร แล้ววันหนึ่งจะผลิตได้มากแค่ไหน
หัวใจของหยู๋เย่เต้นเร็วขึ้นสองจังหวะ แต่สีหน้าก็ยังคงเป็นสีหน้านิ่ง ๆ เหมือนเดิม
เขาหันไปมองชายชราผมขาวหลังเคาน์เตอร์
"เถ้าแก่ ขอถามหน่อย"
ชายชราเงยหน้าขึ้นมองเขาครา ๆ "พูดมา"
"เรียนเล่นยาต้องทำยังไง"
ชายชราสำรวจหยู๋เย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อยากเรียนเล่นยาเหรอ"
"อื้ม" หยู๋เย่พยักหน้า "ขอศึกษาดูหน่อย"
ชายชราวางตำรับยาลง พิงพนักเก้าอี้ แล้วเอ่ยช้า ๆ
"การเล่นยาต้องมีหนังสือสกิลเล่นยาก่อน พอเรียนแล้วถึงจะใช้วัตถุดิบเล่นยาได้ หมู่บ้านมือใหม่ไม่มี ต้องไปซื้อที่เมืองหลัก"
"เมืองหลัก" หยู๋เย่ถามต่อ
"เมืองหยุนฉี" ชายชรากล่าว "พอเธอเลเวล 10 ไปปลุกอาชีพที่สถาบันหยุนฉี ในเมืองก็จะมีร้านขายหนังสือสกิล
หนังสือสกิลสายชีวิตพวกเล่นยา ตีเหล็ก...ซื้อได้หมด
แต่ราคาไม่ถูกนะ ประมาณหมื่นกว่า ต้องเก็บเงินให้พอ"
หยู๋เย่พยักหน้า จดจำไว้ในใจเงียบ ๆ
สกิลสายชีวิตอย่างเล่นยา ตีเหล็ก ล้วนเป็นวิธีหาตังค์ที่ดีทั้งนั้น
เลเวล 10 ไม่น่าจะใช้เวลานาน
ตีมอนสเตอร์ในโซนมือใหม่สักหน่อย ทำเควสต์สักหน่อย ไม่กี่วันก็ได้
ถึงตอนนั้น ใช้เงินก้อนหนึ่งซื้อหนังสือสกิลสายชีวิต แล้วก็...
มุมปากของหยู๋เย่ยกขึ้นอีกครั้ง สมองเริ่มคิดภาพนั้นออกมาแล้ว
วัตถุดิบชุดเดียว ผลิตได้ไม่จำกัด
ของที่ขายออกไปล้วนเป็นกำไรล้วน ๆ
ผู้เล่นคนอื่นต้องประหยัดอดออมเก็บวัตถุดิบ ทำเควสต์หาตังค์ทุกวัน
เขายืนอยู่หลังแผงขายของ เรียงสินค้าไว้แถวหนึ่ง ขายไปก็ผลิตไป ขายจนมืดค่ำก็ยังขายไม่หมด
อิสรภาพทางการเงิน คำนี้ส่องประกายในหัวของหยู๋เย่
"โอเค ฉันรู้แล้ว"
หยู๋เย่พยักหน้าให้ชายชรา แล้วหันความสนใจกลับไปที่ขวดยาบนเคาน์เตอร์
"ขอยาฟื้นพลังระดับกลางหนึ่งขวด" เขาชี้ไปที่ขวดแก้วสีแดงสวยงามขวดนั้น
"เอาแค่ขวดเดียวเหรอ" ชายชราถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
"ครับ"
"สี่สิบหยวน"
หยู๋เย่โอนเงินไป
เขามีเงินทุนตั้งต้นอยู่แค่ห้าร้อยหยวน เมื่อกี้ที่ร้านอาวุธใช้ไปสามร้อย ตอนนี้อีกสี่สิบ เหลือในกระเป๋าแค่หนึ่งร้อยหกสิบหยวน
น่าอเนจอนาถจริง ๆ
เดิมทีเขาอยากซื้อยาฟื้นมานาระดับกลางติดไว้หนึ่งขวด แต่คิดไปคิดมาก็ช่างมัน
นักธนูไม่ใช้มานา ยาฟื้นมานาไม่ต้องรีบซื้อ
เงินต้องใช้ให้คุ้มค่า
หยู๋เย่ออกจากร้านยา แล้วไปร้านขายเกราะในหมู่บ้านมือใหม่
เขามองไปรอบ ๆ ในร้านไม่มีไอเทมใช้แล้วทิ้ง
มีแต่เกราะหลากหลายแบบแขวนเต็มร้าน เกราะเบา เกราะหนัก หมวก รองเท้าบูท...แล้วก็โล่สองสามอันวางซ้อนกันอยู่ที่มุมห้อง
หยู๋เย่หันไปสนใจจี้ห้อยคอเส้นหนึ่ง
[จี้เงามืดแห่งชีวิต]150 หยวน — พลังชีวิตสูงสุด +200
สเตตัสเรียบง่าย ไม่มีเกราะ ไม่ลดดาเมจ แค่ยืดเลือดให้ยาวขึ้นตรง ๆ
ตอนนี้เขาเลเวล 1 เลือดเต็มแค่ 100 แต้ม
ใส่จี้เส้นนี้เลือดจะกลายเป็น 300 แต้มทันที — เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
อัตราความผิดพลาดก็จะต่างกันโดยสิ้นเชิง — ทนโดนโจมตีได้อีกสองสามทีไม่ตาย มีโอกาสมากขึ้นที่จะดื่มยาแล้วฟื้นกลับมา
สำหรับเขา ยิ่งเลือดยาวเท่าไร ชีวิตเขาก็ยิ่งแน่นหนาเท่านั้น
"เอาอันนี้"
หยู๋เย่ชี้ไปที่จี้เส้นนั้น อย่างรวดเร็วและฉับไว
หยู๋เย่โอนเงินสุดท้ายหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนไป
เงินหมด แล้วก็เตรียมตัวพร้อมทุกอย่าง
ออกเดินทางสู่ป่าดงรกร้าง
หยู๋เย่ยืนอยู่ที่จัตุรัสหมู่บ้านมือใหม่ สวมใส่อุปกรณ์ที่ซื้อมาจากร้านเกราะและร้านอาวุธอย่างเรียบร้อย
หน้าต่างระบบเด้งขึ้น สเตตัสของเขาเปลี่ยนไป
[ชื่อ: หยู๋เย่]
[เลเวล: 1]
[อาชีพ: ยังไม่ปลุก]
[พลังชีวิต: 300/300]
[มานา: 100/100]
[พลัง: 10]
[จิตวิญญาณ: 10]
[ความคล่องตัว: 10]
[ร่างกาย: 10]
[อุปกรณ์: จี้เงามืดแห่งชีวิต (พลังชีวิตสูงสุด +200)]
[อาวุธ: ธนูสั้น, ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบ×1]
[อินเวนทอรี่: ยาฟื้นพลังระดับต้น×10, ยาฟื้นพลังระดับกลาง×1, ยาฟื้นมานาระดับต้น×10]
สามร้อยแต้มพลังชีวิต ยาฟื้นพลังระดับกลางหนึ่งขวด แล้วก็ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบที่ใช้ได้ไม่จำกัด
"ด้วยเซ็ตตอนนี้ของฉัน"
ถึงแม้จะเป็นอุปกรณ์มือใหม่ทั้งหมด แต่หยู๋เย่ก็แผ่ความมั่นใจแบบอัจฉริยะออกมา
"บวกกับพรสวรรค์โชคของฉัน ที่เพิ่มโอกาสดรอปไอเทม ได้ของดี ๆ ฟาร์มไปเรื่อย ๆ ไม่เก่งขึ้นทุกทีเหรอไง!"
ร้านค้าในหมู่บ้านมือใหม่ขายของไม่มาก ผู้เล่นมือใหม่ก็ยังไม่มีฟังก์ชันวางขาย เขาจะได้ไอเทมที่ดีกว่านี้ต้องไปตีมอนสเตอร์เองเท่านั้น
เขารอคอยจริง ๆ ว่าฟาร์มมอนสเตอร์ไปสักพักจะดรอปไอเทมมีประโยชน์อะไรออกมา
"หวังว่าจะเป็นวัตถุดิบประสบการณ์แบบใช้ได้ไม่จำกัดนะ..."
กำลังจะก้าวออกจากหมู่บ้าน ป้ายเควสต์ข้างกระดานประกาศที่ปากหมู่บ้านก็ดึงดูดความสนใจของเขา
บนป้ายมีประกาศยับย่นหลายแผ่น ตัวหนังสือโย้เย้เขียนคำแนะนำการเลี้ยงเลเวลในโซนมือใหม่
[เลเวล 1-5: แนะนำให้เข้าไปเลี้ยงเลเวลในดันเจี้ยนมือใหม่ "ป่าทดลองเริ่มต้น"
ความแรงของมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนระดับปานกลาง แต่ก็มีความเสี่ยงไม่น้อย ต้องระวังรับมือ และสำรวจอย่างรอบคอบ
เหมาะสำหรับผู้เล่นใหม่จับกลุ่มฝึกฝนการประสานงาน ทำความคุ้นเคยกับจังหวะการต่อสู้]
[เลเวล 6-9: ไปเลี้ยงเลเวลที่ "ป่าดงรกร้าง"
พื้นที่นี้มอนสเตอร์หนาแน่นและแรง ควรเตรียมยาไปให้พอ
ก่อนปราบบอสตัวสุดท้าย เลเวลตัวละครจะไม่เกิน 10 โดยสูงสุดคือเลเวล 9 เต็มประสบการณ์
หลังปราบบอสจะทะลุเลเวล 10 แล้วไปปลุกอาชีพที่เมืองหยุนฉีได้]
หยู๋เย่จำเนื้อหาบนประกาศไว้ในใจ แล้วหันหลังเดินไปทางดันเจี้ยนนอกหมู่บ้าน
บนพื้นที่โล่งหน้าดันเจี้ยน มีผู้คนมากมายนั่งล้อมวงกัน
ส่วนใหญ่เป็นผู้เล่นใหม่ที่ต่ำกว่าเลเวล 5 จับกลุ่มกันสองสามคน ตะโกนหาทีมกันคนละประโยคสองประโยค
"ต้องการเมจ! ต้องการอาร์เชอร์! ขาดอีกสี่!"/ "มีฮีลเลอร์ไหม ขอฮีลเลอร์หน่อย!"
หยู๋เย่เดินผ่านกลุ่มคน เหลือบตามองครา ๆ ไม่คิดจะหยุด
เขาตั้งใจจะตรงไปที่ "ป่าทดลองเริ่มต้น" ตามที่ป้ายประกาศบอก เล่นคนเดียวจนถึงเลเวล 5 แล้วค่อยเข้าป่าดงรกร้าง
จับทีมเหรอ ไม่จำเป็น
หนึ่ง ตอนนี้เขามีพลังพอจะเล่นคนเดียวแล้ว
ทั้งรับดาเมจได้ ทั้งฟื้นเลือดได้ และยังมีดาเมจ
สอง เล่นคนเดียวได้ประสบการณ์เยอะ ไอเทมที่ดรอปก็เป็นของตัวเองคนเดียว
สาม เล่นคนเดียวได้คะแนนดันเจี้ยนสูง
เขายังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงหญิงสาวใสกังวานดังมาจากข้างหลัง
"เดี๋ยวก่อน!"
หยู๋เย่หยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมอง
สาวผมมวยคนหนึ่งคว้าแขนเขาไว้