เจ้าของร้านมองตามสายตาของเขา ใบหน้าเผยรอยยิ้มแบบ "ไอ้หนุ่ม สายตาดีนิ"
"อันนี้เหรอ ลูกธนูล่าสัตว์ ของดีเลยล่ะ"
เขาหยิบลูกธนูล่าสัตว์คมกริบขึ้นมาลูกหนึ่ง หมุนเล่นในมือ ปลายธนูขัดเงาวาว หนักกว่าลูกธนูธรรมดาพอสมควร
"ทำมาใช้ยิงบอสในโซนมือใหม่โดยเฉพาะ ไอ้ตัวนั้นเลือดหนาโจมตีแรง ใช้ลูกธนูธรรมดายิงไปเรื่อย ๆ บางทีตัวเองหมดแรงตายก่อน"
น้ำเสียงเจ้าของร้านเริ่มคึกคักขึ้น:
"แล้วการบอสไฟต์มีระบบให้คะแนนด้วย ยิ่งคะแนนสูงรางวัลยิ่งหนา
ใช้เจ้านี่ยิง ทั้งไวทั้งเสถียร คะแนนพุ่งปรี๊ด ๆ ขึ้นแน่นอน
ถึงจะแพงไปหน่อย แต่ซื้อติดไว้สักหลายร้อยลูก เวลาสู้บอสค่อยใช้ รับรองไม่ขาดทุน"
หลายร้อยลูก?
หยู๋เย่หัวเราะในใจ
ทั้งตัวเขารวมกันแล้ว มีอยู่แค่ห้าร้อยหยวนเท่านั้น
แต่เขาจ้องลูกธนูล่าสัตว์คมกริบนั้น สมองหมุนเร็วมาก
คนทั่วไปซื้อของแบบนี้ ลูกละร้อยหยวน เวลาสู้บอสต้องประหยัดใช้ ซื้อกันสิบกว่าลูกก็ถือว่าเค้นเลือดเค้นเนื้อแล้ว
เพราะยิงออกไปก็คือเงิน ลูกเดียวก็เสียไปไม่ได้
แต่เขาไม่เหมือนใคร
เขามีแค่ลูกเดียว ก็ใช้ได้ไม่จำกัด
ยิงออกไปลูกหนึ่ง ลูกในอินเวนทอรี่ยังอยู่ครบ
สู้บอสก็ใช้ ตีม็อบก็ใช้ ยิงตามใจ ไม่เสียดาย
คนอื่นอดออมข้าวมื้อเป็นมื้อเพื่อเก็บเงินซื้อเจ้านี่ไว้เป็นไพ่ตาย แต่เขากลับเอามาใช้แทนลูกธนูธรรมดา
หยู๋เย่ยกมุมปากยิ้มอย่างภาคภูมิ
"ฉันเอาอันนี้"
เขาชี้ไปที่ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบ แล้วมองไปที่ธนูสั้นบนกำแพง "ขอธนูด้วยหนึ่งคัน"
เจ้าของร้านรับคำ ใบหน้าฉีกยิ้มกว้าง
"ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบคู่กับธนูสั้น สุดยอดคู่หู!"
หยิบธนูลงมา วางบนเคาน์เตอร์ พลางถาม:
"ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบ จะเอากี่ลูก?
ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ของมีเต็มสต็อก ท่านต้องการเท่าไหร่มีเท่านั้น"
"ลูกเดียว"
รอยยิ้มของเจ้าของร้านแข็งค้างบนใบหน้า
เขาเงยหน้ามองหยู๋เย่ คิดว่าตัวเองฟังผิด:
"...ลูกเดียว?"
"ใช่ ขอลูกเดียวก่อน ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนั้น"
สีหน้าเจ้าของร้านเต็มไปด้วยความจนใจแบบ "น้องใหม่ นายยังไม่เข้าใจกฎกติกาสินะ"
"หนุ่มน้อย นี่คือของใช้ครั้งเดียว
ซื้อลูกเดียว ก็ใช้ได้แค่ครั้งเดียว
ยิงออกไปก็หมด"
"ฉันรู้ ฉันต้องการของใช้ครั้งเดียวไง"
มุมปากเจ้าของร้านกระตุก
เขามองชายหนุ่มตรงหน้า
ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายหยิ่งยะโสแบบ "ฉันไม่ขาดเงิน" ตั้งแต่ก้าวเข้าร้านก็พูดว่าตัวเอง "เกิดมาเพื่อฟาดเงิน"
ไม่แม้แต่จะมองดาบมีดที่ถูกที่สุด ตรงดิ่งไปหาของใช้ครั้งเดียวที่แพงที่สุด
สรุปแล้ว นายซื้อแค่ลูกเดียว?
ธุรกิจร้อยหยวน นายกลับวางท่าซะเหมือนจะซื้อเป็นหมื่น?
เจ้าของร้านเงียบไปสองวิ เสียงเริ่มมีคำแนะนำจากคนผ่านโลก:
"หรือว่า...ลองดูลูกธนูธรรมดา ๆ หน่อย?
ลูกธนูล่าสัตว์ถึงจะดี แต่ลูกละร้อยหยวน ใช้ครั้งเดียวก็หมด ความคุ้มค่า—"
"ความคุ้มค่า?" หยู๋เย่ขัดขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับสายลม
"เจ้าของร้าน ฉันซื้อของไม่เคยดูความคุ้มค่า ขอแค่สิ่งที่ดีที่สุด"
สีหน้าเจ้าของร้านซับซ้อนมาก
เหมือนกำลังมองคนบ้าคนหนึ่ง
ว่าจะว่าเขารวยนะ ก็ซื้อแค่ลูกเดียว แต่วางท่าเหมือน "ฉันจองทั้งร้าน"
เขาทำอาชีพนี้มาหลายปี เคยเห็นมือใหม่ขี้ตืดซื้อลูกธนูธรรมดา เคยเห็นเศรษฐีฟันฝืดซื้อลูกธนูล่าสัตว์เป็นร้อยลูก
แต่แบบตรงหน้า——ซื้อธนูลูกเดียว ยังซื้ออย่างหยิ่งยะโส พูดจาแรงกล้า แถมท่าทางแบบ "ฉันไม่ได้จน ฉันแค่ไม่จำเป็นต้องซื้อเยอะ"——เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริง ๆ
เดาเอาว่ามือใหม่คนนี้คงมีดาบหรือมีดอยู่แล้ว แต่พอได้ยินเรื่องคะแนนบอสไฟต์ ก็กัดฟันซื้อธนูกับลูกธนูระดับสูงไว้ก้นถุง เผื่อเจอบอสจริง ๆ เอาไว้เอาตัวรอด
เจ้าของร้านหายใจเข้าลึก ๆ ยิ้มแห้ง ๆ:
"ได้ ลูกค้าคือพระเจ้า ลูกเดียวก็ลูกเดียว"
เจ้าของร้านเอาลูกธนูใส่ซองหนังเล็ก ๆ ห่ออย่างดี เลื่อนไปให้หยู๋เย่
"ธนู 200 ธนู 100 รวม 300"
หยู๋เย่จ่ายเงิน รับธนูกับลูกธนู ชั่งน้ำหนักในมือ
ตัวธนูไม่ยาว แรงดึงค่อนข้างแข็ง สำหรับมือใหม่ถือว่าใช้ได้พอดีมือ
ลูกธนูหนักกว่าลูกธนูธรรมดาพอสมควร ปลายธนูคมกริบ ส่องประกายเย็นเฉียบใต้แสง
เขาเก็บลูกธนูเข้ากระเป๋า หันหลังเตรียมเดินออกจากร้านอาวุธ
เจ้าของร้านเสริมอีกประโยค: "อ้อ ออกไปตีม็อบอย่าลืมตามทีมให้ติด อย่าเดินเดี่ยวลึกเข้าไปในดันเจี้ยน"
"ถ้าได้วัตถุดิบหรืออุปกรณ์อะไร ที่ใช้ไม่ถึง เอามาขายที่ร้านฉันได้
ฉันให้ราคายุติธรรม"
พาหยู๋เย่ได้ยินว่าวัตถุดิบกับอุปกรณ์แลกเป็นเงินได้ทันที ดวงตาเป็นประกายอีกครั้ง
"เจ้าของร้าน งั้นนายต้องเตรียมหิ้งวางของไว้สักแผ่นล่ะ"
เจ้าของร้านตะลึง: "...หมายความว่าไง?"
"รอบนี้ฉันไปตีม็อบ ของจะเยอะไม่น้อย"
น้ำเสียงหยู๋เย่เรียบเฉย
"เดี๋ยวขนมาลงร้านนาย นายต้องมีที่วางนะ"
เจ้าของร้านเหลือบมองหิ้งวางของที่เต็มแทบแตกของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
"...นายรู้ไหมว่าหิ้งวางของฉันแผ่นหนึ่งวางของได้เท่าไหร่?"
"ไม่รู้" หยู๋เย่ผลักประตู หันกลับไปยิ้มให้เจ้าของร้าน "แต่ฉันรู้ว่านายกำลังจะยุ่งมาก ไม่รู้ว่าจะยุ่งจนมือไม้วุ่นวายกันเลยทีเดียว"
ประตูปิดลงพร้อมเสียงดังปัง
ภายในร้านอาวุธเงียบไปสามวิ
"...บิลสามร้อยหยวน ทำไมเหมือนคุยโปรเจกต์ใหญ่โตยังไงยังงั้น?"
เจ้าของร้านหยิบกล่องเล็ก ๆ เปล่าออกจากใต้เคาน์เตอร์ วางไว้ข้างหิ้งวางของ
ถือว่าเตรียมที่ไว้ก่อนล่วงหน้าละกัน
"ได้ ฉันอยากเห็นนัก ว่าจะตีของมาให้ฉันได้มากแค่ไหน"
หยู๋เย่เดินไปที่ร้านยาที่อยู่ไม่ไกลออกไป
ร้านนี้ไม่ใหญ่ สิ่งที่ขายก็ง่าย ๆ
ที่หน้าเคาน์เตอร์มีคนก้มมองขวดยาใต้ตู้กระจก
ขวดเล็ก ๆ เรียงเป็นสองแถว แถวแดงคือยาฟื้นพลังระดับต้น แถวฟ้าคือยามานาระดับต้น ป้ายติดราคาและสรรพคุณ
[ยาฟื้นพลังระดับต้น]10 หยวน——ฟื้นฟูพลังชีวิต 50 หน่วย เวลาใช้: 1 วินาที
เหมือนกับที่อยู่ในอินเวนทอรี่ของเขาทุกอย่าง
ข้าง ๆ ยังมีขวดที่ห่อหุ้มดีกว่าอีกสองแถว ป้ายถูกขีดวงด้วยปากกาแดง ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
[ยาฟื้นพลังระดับกลาง]40 หยวน——ฟื้นฟูพลังชีวิต 100 หน่วย เวลาใช้: 0.5 วินาที
หยู๋เย่จ้องยายาระดับกลางไปสองสามวิ
ปริมาณการฟื้นฟูเป็นสองเท่าของระดับต้น เวลาใช้สั้นกว่า——0.5 วินาที
ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าการใช้ยาไม่จำกัดนั้นไร้เทียมทานอยู่แล้ว
แต่การดื่มยาระดับกลางช่วยดึงเลือดกลับมาได้มากกว่าและเร็วกว่า ความคลาดเคลื่อนในการเอาชีวิตรอดสูงขึ้น
ระดับความไร้เทียมทานเพิ่มขึ้นอีกขั้น
เขามองไปที่มุมหิ้งวางของ ที่นั่นมีตะกร้าหลายใบใส่สมุนไพรตากแห้งกับผงสีต่าง ๆ ป้ายเขียนว่า "วัตถุดิบปรุงยา" สี่ตัว ไม่มีราคา ดูเหมือนเตรียมไว้ให้คนที่เรียนสายปรุงยาโดยเฉพาะ
หยู๋เย่ตั้งใจจะกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วข้ามไป เพราะของพวกนั้นเขายังใช้ไม่ถึง
แต่ในวินาทีนั้นเอง ในสมองก็ดัง "แคร่ก" ขึ้นมาทันใด เหมือนฟันเฟืองบางตัวประกบเข้าหากันพอดี
ปรุงยา!
พรสวรรค์ของเขาคือ——เมื่อใช้ไอเทมแล้ว จำนวนไอเทมจะไม่ลดลง
แล้วถ้าเขาใช้วัตถุดิบปรุงยาล่ะ?
วัตถุดิบหนึ่งชุด ปรุงยาได้หนึ่งขวด
พอเขาปรุงเสร็จหนึ่งขวด วัตถุดิบก็ยังอยู่ครบ
ปรุงร้อยขวด วัตถุดิบก็ยังอยู่ครบ
งั้นเขาก็สามารถปรุงยาได้ไม่จำกัดน่ะสิ?