พอกำลังพูดอยู่ วิญญาณเงามืดก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มันเล็งนักดาบคนหนึ่งในทีมย่อยเย่าหยาน
เงาดำราวหมึก กรงเล็บคมกริบยกสูงขึ้นแล้ว
“ยังจะมาอีกเหรอ?”
เย่าหยานตวาดเสียงเย็น คทาเวทกระแทกพื้นอย่างแรง
วงเปลวไฟหมุนวนร้อนระอุปรากฏขึ้นกลางอากาศ
กักวิญญาณไว้ตรงกลางพอดี
กระแสอากาศร้อนระอุพัดม้วนจนเงาดำนั้นบิดเบี้ยวไปมา
ต่อจากนั้น
เขาพลิกฝ่ามือ
ระเบิดเพลิงปะทุสีแดงชาดลูกหนึ่งพุ่งออกจากมือ
“ตูม—!”
เปลวไฟระเบิดกระจาย แสงสีขาวเจิดจ้ากลืนกินร่างของวิญญาณ
มอนสเตอร์ส่งเสียงกรีดร้อง แต่ร่างกลับไม่ได้สลายไป
มันเพียงกรีดร้องด้วยความแค้น ก่อนจะหายวับเข้าไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง
“พี่เย่าหยานสุดยอด!”
เฮยซานกระโดดขึ้นเป็นคนแรก สีหน้าประจบสอพลอแทบล้นออกมา
“คุมได้แม่นยำ เด็ดขาด ระเบิดรุนแรงราวฟ้าผ่า!
สมกับเป็นเมจศักยภาพระดับหายากจริง ๆ โจมตีครั้งเดียวก็ทำให้วิญญาณเงามืดหนีเตลิด!”
“ใช่ ๆ ตามพี่เย่าหยานมา มอนสเตอร์ระดับยอดตัวนี้ก็จัดการได้ง่ายดาย!”
เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ต่างพากันกล่าวเสริม
เย่าหยานยืดอก มุมปากยกขึ้นจนแทบกดไม่อยู่
เขาโบกมืออย่างวางท่า ทำเป็นไม่ใส่ใจ
“วิญญาณเงามืดแค่นี้ ไม่นับเป็นอะไรหรอก
ทุกคนระวังตัวให้ดี อย่าให้มันลอบโจมตีได้”
ท่าทางภาคภูมิใจในชัยชนะของเขา ราวกับเพิ่งสังหารบอสได้ด้วยตัวคนเดียว
อีกฟากหนึ่ง
ไนฟุมองแล้วเบ้ปาก อดกระซิบบ่นไม่ได้
“พี่หยู๋ หมอนี่วางท่าเก่งกว่าพี่อีกนะ”
“ที่สำคัญคือวางท่าได้ห่วยแตกมาก
โจมตีโดนแค่ครั้งเดียว แถมมันก็ไม่ได้บาดเจ็บหนัก จะได้ใจอะไรนักหนา?