ใบหน้าของเย่าหยานแดงก่ำจนกลายเป็นสีตับหมู
ฉันเรียกแกเหรอ?
ตอนนี้ลูกทีมของเย่าหยานก็เห็นหยู๋เย่แล้ว
ทุกคนราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต แววตาเปล่งประกายยินดีอย่างล้นหลาม
“หยู๋เย่!”
“หยู๋เย่! ช่วยด้วย!”
“รีบช่วยพวกเราที!”
พวกเขาเคยได้ยินกิตติศัพท์เรื่องฝีมือของหยู๋เย่มาก่อน
ตอนนี้พอเห็นเขาปรากฏตัว ก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าเห็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก
หยู๋เย่ไม่ได้รีบเข้าไปใกล้
เขาพาไนฟุกับเจียงจัวเดินไปหยุดยังจุดที่ค่อนข้างปลอดภัย
จากนั้นกวาดตามองทีมย่อยของเย่าหยานที่ถูกล้อมจนจนมุม
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้คิด
“จะช่วยพวกนายก็ได้”
“หนึ่งล้าน”
อากาศรอบข้างราวกับแข็งค้างไปชั่วขณะ
เย่าหยานอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมาทันที
“หนึ่งล้าน?!
แกปล้นเงินกันชัด ๆ!
มอนสเตอร์ระดับยอดตัวเดียว แกเรียกหนึ่งล้านเนี่ยนะ?!”
หยู๋เย่ส่ายหน้า น้ำเสียงไม่รีบร้อน
“นี่ไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับยอดตัวเล็ก ๆ นะ
พวกนายโดนมันเล่นงานจนสภาพเป็นแบบนี้ ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง?”
“ฉันต้องเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยพวกนายเชียวนะ
อีกอย่าง……”
สายตาของหยู๋เย่เลื่อนไปยังลูกทีมที่บาดเจ็บเหล่านั้น
“ชีวิตลูกทีมของนายไม่มีค่าถึงหนึ่งล้านเลยหรือไง?”
สีหน้าของเย่าหยานเปลี่ยนไปมา
ลูกทีมพวกนี้เป็นทหารรับจ้างที่ครอบครัวเขาจ้างมาด้วยเงินจริง ๆ
ถ้าพูดถึงความผูกพัน เขาไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษว่าคนพวกนี้จะเป็นหรือตาย