[คำอธิบาย: เอฟเฟกต์นี้ใช้ได้เฉพาะเจ้าของเท่านั้น การแลกเปลี่ยน การให้ การทิ้ง ฯลฯ จะไม่มีผล
โปรดใช้ความสามารถนี้อย่างเหมาะสม]
หยู๋เย่สมองเริ่มหมุนด้วยความเร็วสูง
เขาเล่นเกมมามากพอ รู้ดีว่าความสามารถนี้น่ากลัวแค่ไหน
ของใช้สิ้นเปลืองมีอะไรบ้าง?
ยาฟื้นพลัง ยามานา บัฟเสริมแรง สกิลใช้ครั้งเดียว ม้วนคาถาเคลื่อนย้าย...แล้วเหรียญคืนชีพล่ะ?
อะไรก็ตามที่ใช้ครั้งเดียวแล้วหาย เรียกว่าของสิ้นเปลืองทั้งนั้น
ส่วนเขา ใช้ไปแล้ว ยังเหลือเท่าเดิม
ลมหายใจของหยู๋เย่เริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย
เขาจินตนาการภาพนั้น — ตอนสู้บอส
คนอื่นค่อย ๆ จิบยา นับคูลดาวน์ เช็คเลือด แต่เขาดื่มรวดเดียวแบบน้ำเปล่า
วัสดุเสริมพลังหายากที่คนอื่นเก็บไว้ใช้อย่างหวงแหน เขาหลับตากดใช้มั่ว ๆ
ไอเทมใช้ครั้งเดียวที่หายากขนาดนั้น คนอื่นกำไว้ในมือเหมือนสมบัติสืบตระกูล แต่เขาสามารถเหวี่ยงออกไปได้เยี่ยงไม่เสียดาย
ยาฟื้นเลือดหนึ่งขวดดื่มลงไป ไอเทมในกระเป๋ายังเป็น 1 ขวด
วัสดุเพิ่มค่าประสบการณ์ใช้ไป วัสดุยังอยู่
ม้วนคาถาทรงพลังหนึ่งม้วนฉีกออก กระเป๋ายังเป็น 1 ม้วน
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องประหยัดเงิน
นี่คือ...ตราบใดที่เขามีของสิ้นเปลืองติดมือหนึ่งชิ้น เขาก็เท่ากับมีแหล่งจ่ายไม่จำกัด
แน่นอน เงื่อนไขคือ — เขาต้องหาของพวกนี้มาได้ก่อน
"การแลกเปลี่ยน การให้ การทิ้ง ฯลฯ จะไม่มีผล"
หยู๋เย่ลูบคาง
เขายังไม่ค่อยเข้าใจโลกใบนี้ ไม่รู้ว่ามีของแข็งแกร่งอะไรใช้ได้บ้าง และระบบก็มีข้อจำกัดบางอย่าง ทุกอย่างต้องค่อย ๆ ลองผิดลองถูก
เปิดกระเป๋าดูอีกที
หน้าต่างช่องเก็บของเรียบง่าย มีทั้งหมด 20 ช่อง ตอนนี้ใช้ไปแค่ 2 ช่อง
[ยาฟื้นพลังระดับต้น]×10
ฟื้นฟูพลังชีวิต 50 หน่วย คูลดาวน์: 1 วินาที
[ยามานาระดับต้น]×10
ฟื้นฟูมานา 50 หน่วย คูลดาวน์: 1 วินาที
แล้วในช่องเงินก็มีตัวเลขชุดหนึ่ง: 500 หยวน
คอนฟิกเริ่มต้นของมือใหม่ทั่วไป
เลือดกับมานาอย่างละหนึ่งชุด บวกเงินทุนเริ่มต้น 500 บล็อก ขัดสนจนอยากร้องไห้
และความสามารถของเขาในตอนนี้ หมายความว่ายาฟื้นเลือด 10 ขวดนี้ไม่ใช่ 10 ขวด แต่เป็นจำนวนไม่จำกัด
"สามารถฟื้นเลือดฟื้นมานาได้ไม่จำกัด..."
หยู๋เย่อ่านคำ ๆ นี้ในใจอีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้น
นี่ไม่ใช่แค่การประหยัดเงิน
นี่หมายความว่าตอนที่เขาแลกเลือดกับมอนสเตอร์ ตราบใดที่ฝ่ายตรงข้ามความเสียหายไม่สูงพอจะสังหารเขาด้วยดาบเดียว หรือคอนโทรลจนตาย ไม่งั้นมอนสเตอร์ไม่มีทางฆ่าเขาตาย
สู้มอนสเตอร์หนึ่งตัว ดื่มยาหนึ่งขวด
สู้มอนสเตอร์ร้อยตัว ก็ยังดื่มยาหนึ่งขวดนี้
ยาฟื้นเลือดหนึ่งขวด ดื่มจนเซิร์ฟเวอร์ปิด
ความรู้สึกนี้ แค่คิดก็ฟินสุด ๆ
"โอเค ยืนยันขั้นแรกแล้ว"
หยู๋เย่ปิดกระเป๋า
ตามคำแนะนำภารกิจของระบบ เป้าหมายปัจจุบันของเขาคือเลเวลอัปเป็น 10 ในหมู่บ้านมือใหม่ แล้วไปที่เมืองที่ชื่อว่า "เมืองหยุนฉี" เพื่อทำการปลุกอาชีพ
ตอนนี้เขายังเป็นมือใหม่เลเวล 1 เก่า ๆ ไม่มีแม้แต่ชุดอุปกรณ์
ดังนั้นก่อนเริ่ม...
หยู๋เย่หันไปมองถนนการค้าของหมู่บ้านมือใหม่
ร้านขายอาวุธ ร้านขายของเบ็ดเตล็ด ร้านขายชุดเกราะ และบ้านเล็ก ๆ ที่มีป้ายร้านขายยา
เขาจะไปดูที่ร้านค้า
พลังของพรสวรรค์ ขึ้นอยู่กับว่าเขามีไอเทมอะไรอยู่ในมือ
ถ้ามีแค่ยาฟื้นเลือดกับยามานา อย่างมากเขาก็เป็นแค่แทงค์เลือดหนาไม่ตาย
แต่ถ้าเขาหาไอเทมหายากอื่น ๆ ได้...งั้นก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
"ไปดูก่อนว่ามีของดีอะไรซื้อได้บ้าง"
หยู๋เย่เอามือล้วงกระเป๋า ก้าวเดินช้า ๆ ไม่รีบร้อน เดินเข้าร้านขายอาวุธ
ร้านไม่ใหญ่ ป้ายด้านบนซีดจางไปบ้าง เขียนไว้ว่า "ร้านขายอาวุธ"
วินาทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นสนิมและน้ำมันเครื่องโชยเข้ามาปะทะหน้า
ชั้นวางอาวุธเต็มไปด้วยอาวุธหลากหลายชนิด——
ดาบยาว มีดฟัน ขวานสั้น คันธนูยาว รวมถึงไม้เท้าวิเศษที่ทำจากไม้ฝีมือธรรมดา ๆ
ของไม่น้อย แต่คุณภาพทั่ว ๆ ไป คอนฟิกมาตรฐานระดับเริ่มต้น
เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบ สวมผ้ากันเปื้อนหนัง กำลังนั่งลับมีดสั้นอยู่หลังเคาน์เตอร์
ได้ยินเสียงประตูดัง จึงเงยหน้ามองหยู๋เย่แวบหนึ่ง
สายตาแบบที่คุ้นเคยกับการเจอเด็กใหม่มือใหม่อย่างไม่ใส่ใจ
หยู๋เย่เดินไปที่เคาน์เตอร์ สายตากวาดมองไปทั่วร้าน
"อุปกรณ์มือใหม่เลเวล 1 ทั้งหมด เป็นแบบพื้นฐานที่สุด"
เจ้าของร้านวางงานในมือ ลุกขึ้นยืน หยิบดาบยาวกับโล่กลมเล็กอันหนึ่งจากชั้นวางอาวุธ แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์
"พวกนี้เป็นตัวเลือกแรกของมือใหม่ส่วนใหญ่
ถูก ทนทาน ไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม
ฟันไปทีละดาบก็จบ ง่าย ๆ สบายใจ"
หยู๋เย่ดูป้ายราคา — พวกดาบมีดทั่วไปอยู่ระหว่าง 80 ถึง 150 หยวน
โล่ถูกลงอีก ไม่กี่สิบบล็อกก็ได้อันหนึ่ง
เป็นคอนฟิกที่ประหยัดที่สุดจริง ๆ
หยู๋เย่หยิบดาบยาวขึ้นมาชั่งน้ำหนัก แล้ววางกลับ รูปหน้าด้วยความเบื่อหน่าย
พรสวรรค์ของตัวเองใช้ไม่ได้นี่นา
เจ้าของร้านสังเกตเห็นสีหน้าของเขา พูดเปลี่ยนเรื่อง: "แต่ปกติทีมที่ขาดไม่ใช่คนถือดาบ ถ้าเป็นนักธนูกับเมจพวกโจมตีระยะไกลต่างหาก
ระยะไกลดาเมจสูงแล้วยังปลอดภัย เป็นที่ต้องการมาก ตะโกนเรียกทีมปุ๊บมีคนชวนเข้าทีมปั๊บ"
เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงมีเชิงเย้าแหย่แบบคนผ่านโลก:
"ก็แค่เสียเงินหน่อย
เมจต้องซื้อยามานา นักธนูต้องซื้อลูกธนู
คิดเลขดูแล้ว ออกไปฟาร์มมอนสเตอร์หนึ่งรอบ เงินที่ได้ต้องหักต้นทุนไปไม่น้อย
เพราะงั้นคนส่วนใหญ่ก็ยังถือดาบอย่างซื่อสัตย์ เงินที่ประหยัดได้คือเงินที่กำไร"
"ประหยัดเงิน?" หยู๋เย่หัวเราะเบา ๆ
"นั่นมันสำหรับคนธรรมดา
อัจฉริยะอย่างฉัน เกิดมาเพื่อเผาเงิน"
สายตาของหยู๋เย่เลื่อนออกจากแถวดาบพวกนั้นแล้ว ไปหยุดที่ไม้เท้าวิเศษกับธนูบนผนัง
พรสวรรค์ของเขา ก็คือไม่กลัวเสียเงิน
เจ้าของร้านชะงักไป เด็กนี่ปากไม่เบาแฮะ
นี่จะมาเป็นลูกค้ารายใหญ่หรือเปล่า?
อดมองเขาอีกสองสามทีไม่ได้
"ได้ มีบารมี!"
เจ้าของร้านถูมืออย่างกระตือรือร้น เก็บดาบยาวกับโล่กลมกลับ หมุนตัวไปหยิบไม้เท้าวิเศษกับธนูสั้นอันหนึ่งจากผนัง วางเรียงบนเคาน์เตอร์
ฝีมือคล่องแคล่วกว่าเมื่อกี้ไม่รู้กี่เท่า
"ไม้เท้าวิเศษกับธนู เปรียบเทียบกันเองดูเลย"
หยู๋เย่หยิบไม้เท้าวิเศษก่อน
ตัวไม้เท้าไม่ยาว เนื้อไม้ค่อนข้างแข็ง ถือในมือมีน้ำหนักพอสมควร
หัวไม้เท้าฝังหินสีหม่น ๆ อันหนึ่ง เปล่งแสงอ่อน ๆ เรืองรอง
"ไม้เท้าวิเศษมากับสกิลลูกไฟ"
เจ้าของร้านแนะนำ
"ยกมือก็ยิงได้ ผลัดกันยิงเรื่อย ๆ ดาเมจสูง ใช้มานา 5 หน่วยต่อครั้ง คูลดาวน์ 3 วินาที"
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเสริมอีกประโยค:
"ข้อเสียคือต้องพึ่งยามานา
ยามานาระดับต้นขวดละ 10 หยวน ฟื้นมานา 50 หน่วย
คิดดูแล้ว ยิงลูกไฟไปสิบกว่าลูกก็ต้องดื่มหนึ่งขวด
ฟาร์มมอนสเตอร์ทั้งวัน ค่ายาอย่างน้อยก็หลายร้อย"
หยู๋เย่พยักหน้า วางไม้เท้าวิเศษลง แล้วหยิบธนูสั้นอันนั้น
ตัวธนูไม่ยาว แรงดึงค่อนข้างแข็ง สำหรับมือใหม่ถือว่าเข้าที่เข้าทาง
เขาลองดีดสายธนูเปล่า ๆ เกิดเสียงดังเปรี๊ยง ๆ
"ธนูไม่ต้องใช้มานา ไม่ติดคูลดาวน์ด้วย
ยิงเร็วแค่ไหนก็ได้ตามความเร็วมือของคุณ"
เจ้าของร้านชี้ไปที่กล่องลูกธนูใต้เคาน์เตอร์ "แต่ลูกธนูต้องซื้อแยก — ลูกธนูธรรมดาอันละ 1 หยวน ยิงไปอันนึงหายอันนึง
ฟาร์มมอนสเตอร์ทั้งวัน ยิงไปหลายร้อยลูก เงินหลายร้อยก็หายไป"
หยู๋เย่คิดเลขในใจเงียบ ๆ
ฝั่งไม้เท้าวิเศษ ยามานาคือค่าใช้จ่าย
ฝั่งธนู ลูกธนูคือค่าใช้จ่าย
อันหนึ่งขับเคลื่อนด้วยค่ามานา อันหนึ่งขับเคลื่อนด้วยลูกธนู
ภายนอกดูเหมือนโครงสร้างต้นทุนคนละแบบ แต่สำหรับผู้เล่นทั่วไป ผลลัพธ์ก็พอ ๆ กัน — ต้องทุ่มเงินลงไปเรื่อย ๆ ทั้งคู่
สำหรับคนอื่นมันคือภาระ แต่สำหรับเขา...
หยู๋เย่ฉีกยิ้มมุมปาก
เขาเทียบดูแล้ว ดาเมจของอาวุธสองอันจริง ๆ แล้วพอ ๆ กัน
จะเลือกอันไหนดีล่ะ?
เขาก้มมองใต้กระจกเคาน์เตอร์
ตรงนั้นมีลูกธนูวางอยู่หลายแถว เรียงกันเป็นระเบียบในกล่องไม้เล็ก ๆ
ลูกธนูธรรมดาที่สุดห่อด้วยกระดาษหนังวัว ราคาอันละ 1 หยวน
ข้าง ๆ ยังมีอีกสองแบบที่ห่อสวยกว่า มัดด้วยเชือกป่านเส้นเล็ก ตัวหนังสือบนฉลากเขียนเป็นระเบียบเรียบร้อย
[ลูกธนูล่าสัตว์] 30 หยวน/อัน — ดาเมจต่อมอนสเตอร์ในพื้นที่มือใหม่เพิ่มเป็นสองเท่า
[ลูกธนูล่าสัตว์คมกริบ] 100 หยวน/อัน — ดาเมจต่อมอนสเตอร์ในพื้นที่มือใหม่เพิ่มเป็นสามเท่า
สายตาของหยู๋เย่หยุดอยู่ที่คำว่า "ดาเมจสามเท่า"