จัตุรัสกิจกรรมของหมู่บ้านมือใหม่ ต้มเดือดราวกับฝาหม้อที่เพิ่งเปิดออก
เพิ่งมีมือใหม่เลเวล 1 เข้ามากันจำนวนหนึ่ง พวกเขาต่างมีแววตาที่เป็นประกาย
ไม่ได้พูดถึงกิจกรรมดันเจี้ยนมือใหม่ที่กำลังจะเริ่มขึ้น
แต่กลับตื่นเต้นโชว์ว่าพรสวรรค์ของใครแข็งแกร่งกว่ากัน สกิลของใครเท่กว่ากัน
กลางจัตุรัส สามมือใหม่ที่เรียกตัวเองว่ากลุ่มสงครามสายลมกำลังผลัดกันโพสต์ท่า
“ดูนี่—มังกรน้ำ·คลั่ง!”
เด็กหนุ่มในชุดมือใหม่กำลังยกมือทั้งสองขึ้นสูงกลางสายลม นิ้วทั้งห้ากำหลวม ๆ ราวกับกำลังรวบรวมพลังแห่งฟ้าดิน
สีหน้าเขาบึกบึน ริมฝีปากพึมพำคาถาไม่ชัด
รอบข้างมีสาว ๆ หลายคนหยุดมองเขาจริง ๆ
สามวินาที ห้าวินาที สิบวินาที...
ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะถึงจุดสุดยอด เขาก็แค่ปล่อยเสียง “ปุด” ออกมา
—พ่นน้ำลายเล็กน้อยออกมา
กลุ่มสาว ๆ ที่มุงดูต่างตะลึงงัน
เด็กหนุ่มคนนั้นหน้าร้อนผ่าว แสร้งทำเป็นเข้มแข็งไว้:“แฮ่ก ๆ... นี่แค่ท่าเตรียมเท่านั้น ท่าไม้ตายจริง ๆ ยังไม่ได้ปลดล็อก!”
เด็กหนุ่มแว่นอีกคน “แกร็ก” ชักดาบมือใหม่ออกจากเอว
แสงสีเงินวาบ มือพลิก ปลายดาบวาดส่วนโค้งที่สวยงาม
ยืดแว่น:“ให้พวกนายเห็นหน่อยว่าศิลปะแห่งดาบเป็นอย่างไร”
แต่ดาบเพิ่งซื้อมา ความรู้สึกยังไม่ชิน
“แคร่ก” ตอนใส่กลับฝักไม่ตรง ขอบฝักกระแทกเข้ากับนิ้วโป้งโดยตรง
“ซี้ด...” เขากระตุกที่หางตา เจ็บจนแว่นแทบจะร่วง
พอดีกับที่กลุ่มสาว ๆ ข้าง ๆ มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น
เขารีบตั้งหน้าตั้งตา แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เรียบผมหน้าม้า ดวงตาจ้องมองไปไกล ๆ ราวกับว่าเมื่อกี้ทั้งหมดอยู่ในแผนการของเขา
เด็กหนุ่มผมทองคนสุดท้ายเอาจริงที่สุด
เขานั่งยอง ๆ ประสานมือทั้งสอง อัดแรงจนหน้าดำคร่ำเครียด พึมพำ:“ลม—ระ—โหย—หวน—!”
ห้าวินาที สิบวินาที ยี่สิบวินาที...
ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นอย่างแรง ผลักฝ่ามือทั้งสองไปข้างหน้า!
วู้ด—
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน พัดหญ้ารอบเท้าหวั่นไหวเล็กน้อย
สาว ๆ รอบข้างเงียบไปสองวินาที
แต่เพื่อนร่วมทีมสองคนที่เพิ่งหัวเราะกลับตบมือทันที:
“โอ้โห! เจ๋งมาก! ศักยภาพสายลมนี่ ต้องเป็นระดับตำนานแน่นอน!”
“ฉันว่าเหมือนพรสวรรค์ ‘จ้าวพายุ’ ที่สาบสูญไป!”
“แน่นอน พรสวรรค์ฉันมีคำว่า ‘พายุ’ อยู่สองตัว!”
สามคนโม้กันอย่างสนุกปาก คำว่า “สกิลตำนาน” “พรสวรรค์รุ่นก๊วน” หลุดออกมาไม่หยุด
นอกวงคน หยู๋เย่ยืนกอดอก
เขามองกลุ่มคนเล่นตลก หัวเราะเยาะเบา ๆ:
“เด็ก ๆ
ชาร์จพลังยี่สิบวินาที มอนสเตอร์พุ่งเข้าหน้าฆ่าไปสามรอบแล้ว”
เด็กหนุ่มผมทองที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการโม้หยุดชะงัก หน้าร้อนผ่าวจนแดง
“แล้วนายมีพรสวรรค์ที่ไม่เด็ก ๆ อะไรรึไง?!”
เด็กหนุ่มแว่นในกลุ่มสงครามสายลมแววตาวาบขึ้นเล็กน้อย—
นั่นคือพรสวรรค์ ‘สายตาพื้นฐาน’ ของเขากำลังทำงาน สามารถมองเห็นประเภทและระดับคร่าว ๆ ของพรสวรรค์ผู้อื่นได้
เด็กหนุ่มแว่นกวาดตามองหยู๋เย่แวบหนึ่ง ยิ้ม แล้วพูดเสียงดัง:
“เพื่อนคนนี้ พรสวรรค์นาย... โอ้ เห็นแล้ว—
‘โชค’ เพิ่มโอกาสดรอปไอเทม”
“พรสวรรค์สายซัพพอร์ทธรรมดา ๆ แล้วนายยังกล้าหัวเราะคนอื่นว่าเด็ก ๆ อีกเหรอ?”
กลุ่มสงครามสายลมส่งเสียงหัวเราะกันยกใหญ่
หยู๋เย่ไม่ตอบโต้ แค่ในใจตอบกลับอย่างเฉยเมย:
“ฮึ ฉันมีพรสวรรค์ซ่อนเร้น จะให้ไปโวยวายไปทั่วโลกแบบพวกนายได้ยังไง?
ก็แค่... นายเข้าใจใช่ไหม”
เขาสวมชุดสีดำล้วน
แล้วหยิบหน้ากากสีดำล้วนออกมาจากกระเป๋า สวมอย่างไม่รีบไม่ร้อน ปิดบังใบหน้าซีกใต้
จากนั้น ยกมือดึงฮู้ดลงมา
เงาปีกหมวกตกลงมา บดบังใบหน้าของเขาไปเกือบหมด เหลือเพียงดวงตาที่เย็นชาคมกริบคู่หนึ่ง
สายตานั้นกวาดมองเหล่าสาว ๆ ที่มุงดูอย่างแผ่วเบา
แววตาเหมือนคมมีดในยามราตรี ทิ้งระลอกคลื่นอันเงียบงันไว้ในใจของเหล่านั้น
วินาทีนั้นราวกับเวลาหยุดนิ่ง สาว ๆ ต่างยืนตะลึงอยู่กับที่
บางคนหัวใจเต้นพลาดจังหวะ บางคนคทาในมือแทบจะหลุด
บางคนแอบดึงแขนเสื้อเพื่อน แล้วกระซิบ:
“ตายแล้ว เขาเมื่อกี้มองพวกเรารึเปล่า?”
“หล่อมาก เหมือนคนที่เดินออกมาจากการ์ตูน...”
กลุ่มคนผลักกันไปผลักกันมา ส่งเสียง “อุ๊ย อุ๊ย” เบา ๆ
ครั้งนี้ปล่อยให้หยู๋เย่ได้ใจอีกแล้ว
เขาก้มลงจัดแขนเสื้อ ดึงชายเสื้อให้เรียบ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนดูเยือกเย็นและคล่องแคล่ว
จากนั้นก็เอามือล้วงกระเป๋าเสื้อ เดินออกจากจัตุรัส
ท่ามกลางเสียงอุทานเบา ๆ เขารีบกลืนหายไปในฝูงชนที่มุ่งหน้าไปยังถนนการค้าอย่างรวดเร็ว
หยู๋เย่ อายุ 18 ปี นักเรียนมัธยมปลาย
ความทรงจำสุดท้ายก่อนข้ามมิติ คือการนอนเล่นเกมดึกดื่นจนเช้ามืดวันหยุดสุดสัปดาห์
บอสในดันเจี้ยนบนหน้าจอล้มลงสนั่น เขาเห็นภาพตรงหน้าพร่าไป—
พอเงยหน้าขึ้นอีกที ก็ยืนอยู่ที่จุดเกิดในโลกเปิดที่ชื่อ ‘ภพใหม่’ แห่งนี้แล้ว
ที่นี่เหมือนเมืองและชนบทในโลกความจริงมาก
ถนนฝั่งหนึ่งเป็นร้านค้าริมทาง อีกฝั่งเป็นสวนผักที่มีรั้วล้อม ไกลออกไปเป็นป่าใหญ่
ที่ต่างกันคือ ทุกคนสามารถปลุกพรสวรรค์ อัปเลเวลด้วยการฆ่ามอนสเตอร์ เข้าดันเจี้ยนฟาร์มของและวัสดุ
หยู๋เย่เปิดดูข้อมูลของตัวเองอีกครั้ง
แผงแสงโปร่งแสงผืนหนึ่ง “ปัง” ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
[ชื่อ: หยู๋เย่]
[เลเวล: 1]
[อาชีพ: ยังไม่ปลุก]
[เลือด: 100/100]
[มานา: 100/100]
[พลัง: 10]
[จิตใจ: 10]
[ความเร็ว: 10]
[ร่างกาย: 10]
[สกิล: ไม่มี]
[พรสวรรค์: โชค (ธรรมดา เพิ่มโอกาสได้รับของดรอปจากการฆ่ามอนสเตอร์เล็กน้อย)]
[เควสต์ปัจจุบัน: อัปเลเวลในหมู่บ้านมือใหม่ให้ถึง 10 แล้วไปที่เมืองหยุนฉี—ไปสถาบันหยุนฉีเพื่อปลุกอาชีพ]
ตอนนี้เขาเลเวล 1 แผงค่าสถานะเป็นค่าพื้นฐาน 10 แต้มทั้งหมด อาชีพยังไม่ปลุก ช่องสกิลว่างเปล่า พรสวรรค์ธรรมดา ๆ—เป็นตัวละครมือใหม่ล้วน ๆ
ถึงอย่างนั้น ในใจเขาก็ยังอดตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
ในเมื่อข้ามมิติมาในโลกเกมแล้ว เขาจะฉวยโอกาสนี้ก้าวขึ้นไปทีละขั้นให้แข็งแกร่งขึ้น
มุมปากหยู๋เย่ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว:“ดูพรสวรรค์ซ่อนเร้น”
[พรสวรรค์ซ่อนเร้น: เมื่อใช้ไอเทมประเภทใช้แล้วหมด จำนวนไอเทมจะไม่ลดลง]