หยู๋เย่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองความคิดวุ่นวาย ประตูไม่ได้ปิดสนิท แค่พับไว้เฉยๆ
ไนฟุถือถาดก้าวเข้ามา
แล้วเธอก็หยุดชะงักราวกับถูกกดปุ่มหยุด
เห็นหยู๋เย่กึ่งนอนพิงหัวเตียง
เห็นกล้ามเนื้อบนร่างกายช่วงบนอันแข็งแกร่งของเขา
เห็นมือที่สั่นน้อยๆ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเล่นหนักๆ
และยิ่งเห็น...
“อ๊า!” ไนฟุอุทานเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำไปถึงต้นหู
เธอรีบวางถาดลงบนโต๊ะ สายตาไม่รู้จะมองไปทางไหน
“ฉัน ฉันแค่... นายเล่นปราบมอนสเตอร์เหนื่อยขนาดนี้ ฉันเลยเอาอาหารเช้ามาให้...”
มาไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย
หยู๋เย่รีบอธิบาย
“ไนฟุ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด...”
ยังไม่ทันพูดจบ ไนฟุก็หมุนตัววิ่งออกไปแล้ว
พอวิ่งมาถึงหน้าประตู เธอหยุดฝีเท้า
“เล่นเสร็จแล้วอย่าลืมกินข้าวเช้าล่ะ... การเพิ่มพลังสำคัญ แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ”
พูดจบเธอก็วิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมา ทิ้งให้หยู๋เย่นั่งงงอยู่บนเตียงคนเดียว มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“เล่นเสร็จ? เล่นอะไรเสร็จ?
เธอคงไม่ได้คิดไปไกลใช่มั้ง...”
“เฮ้อ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”
หยู๋เย่ถอนหายใจอย่างจนใจ เรื่องแบบนี้อธิบายยากจริงๆ
เขามองอาหารเช้าบนโต๊ะ — โจ๊กร้อนๆ ซาลาเปาสองลูก กับผักดองจานเล็กๆ