“ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่ตั้งร้อยปี รอคอยพี่ชายหล่อๆ แบบเธออยู่คนเดียว”
เสียงนั้นทั้งนุ่มทั้งหวาน ทอดท้ายด้วยหางเสียงยั่วยวน ชวนให้คนฟังใจสั่น
หยู๋เย่ก้มลงมอง หญิงสาวในอ้อมแขนมีผิวขาวเนียนราวหิมะ ภายใต้แสงสลัวของแดนมิติ ราวกับมีแสงนุ่มนวลล้อมรอบตัวเธออยู่
เธอเลิกคิ้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ดวงตารูปกลีบท้อราวกับบรรจุน้ำในฤดูใบไม้ร่วง สายตาที่เยื้องกรายเต็มไปด้วยความงดงามเกินจะพรรณนา
ริมฝีปากสีเชอร์รีไม่ต้องทาแต้มก็แดงระเรื่อ โค้งขึ้นเล็กน้อยได้จังหวะพอดี
รูปร่างอ้อนแอ้นงดงาม ชุดกระโปรงบางเบาโอบรับสรีระสุดเย้ายวน ปรากฏรางๆ เมื่อเธอขยับตัว
งามเลิศ
ตามมาด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผลไม้และดอกไม้ เย็นๆ เบาๆ แต่กลับเสียดแทงเข้าไปในจมูก ได้กลิ่นแล้วทำให้คนทั้งตัวอ่อนระทวย หัวใจหวั่นไหว
หยู๋เย่ถึงกับงง
นี่คือแดนใจมาร?
ที่บอกว่าอันตรายแสนสาหัส? ที่บอกว่าสิบเอาชีวิตไม่รอด?
“ต้องไม่ใจสั่นเด็ดขาด ความงามเป็นเพียงข้อมูล รางวัลผ่านด่านต่างหากของจริง!”
หยู๋เย่กดความตื่นเต้นในใจลง ยื่นมือผลักหญิงสาวในอ้อมแขนออก
ลมหายใจอุ่นๆ ของหญิงสาวพัดผ่านข้างหูของเขา
“อยู่เป็นเพื่อนฉันสักครู่ ของวิเศษหายากในแดนมิติยกให้เธอหมด ไม่ดีกว่าต้องไปฟาร์มมอนสเตอร์นอกนั่นเหนื่อยหรือ?”
หยู๋เย่ดึงหญิงสาวออกจากอ้อมแขนแล้วเดินตรงเข้าไปข้างในอย่างไม่สนใจ:
“บริการคุยเป็นเพื่อนไม่เอาหรอก
ฉันมาสู้บอสในแดนมิติ ไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ
บอสดันเจี้ยนของพวกเธอซ่อนอยู่ไหน?”
“ฆ่าฟันกันไปมาน่าเบื่อจะตาย”
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ มือหนึ่งลูบไปที่บ่าของเขา
“ดูสิ บ่าแข็งเป็นหินไปหมด ฉันดูแวบเดียวก็รู้ว่าเธอเครียดจัด นอนไม่หลับมาอย่างน้อยสามวัน”