“นายขู่ฉันไม่ได้หรอก! กิเดี้ยน! รีบเอาตั๋วสวนสนุกออกมานะ!”
จูดี้จ้องเขม็งด้วยความโกรธ ไม่ได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
แต่ทว่า ท่าทีไม่หวาดกลัวของจูดี้กลับยิ่งทำให้กิเดี้ยนโกรธ เขาก้าวยาวๆ ไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับออกแรงผลักจูดี้ลงไปนอนกับพื้นอย่างแรง
“ตอนนี้กลัวหรือยัง?”
“ดูจมูกเธอที่กระตุกตุบๆ นั่นสิ! เธอต้องกลัวจนตัวสั่นแน่ๆ เลย!”
กิเดี้ยนและเทรวิสพูดต่อล้อต่อเถียงกัน กิเดี้ยนก้าวไปข้างหน้า ค้อมตัวลง มือทั้งสองข้างยันเข่า จ้องมองจูดี้จากเบื้องบนด้วยแววตาเยาะเย้ยถากถาง
“เด็กน้อยกระต่ายน้อยกำลังจะร้องไห้หรอ?”
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องประหลาดใจคือ จูดี้ฉวยจังหวะที่กิเดี้ยนเผลอ เธอถีบขาทั้งสองข้างออกไปอย่างแรง กระแทกเข้าที่คางของกิเดี้ยน!
กิเดี้ยนถูกเตะจนเซถอยหลังไปสองก้าว ปากขยับไปมา ลิ้นเลียเขี้ยวอันแหลมคมของตัวเอง
“แกทำให้ฉันโกรธเต็มทีแล้ว!”
เขารู้ตัวว่าถูกกระต่ายตัวเล็กๆ โจมตี ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ ชูก้ามอันแหลมคมออกมา แล้วตวัดแขนขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงมา
จูดี้เห็นแบบนั้นก็หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้ก็ไม่มาถึง
เธอเปิดตาขึ้นอย่างสงสัย ก็เห็นหมาฮัสกี้ตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าของเธอโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ มือของมันจับข้อมือของกิเดี้ยนไว้ได้อย่างแม่นยำ
กิเดี้ยนตะลึงงัน
“อะไรนะ!”
“ฉันบอกว่า มีปัญหาอะไรก็พูดกันปากต่อปากดีๆ ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้ใช่ไหม?”
โยร์คสะบัดมือเบาๆ กิเดี้ยนก็ถูกผลักจนเซถอยหลังไปสองก้าว
โชคดีที่มีเทรวิสคอยรับอยู่ข้างหลัง มันถึงไม่ได้ล้มลงไป
“นาย... โยร์ค!”
โยร์คมีชื่อเสียงในโรงเรียนอยู่พอสมควร กิเดี้ยนรู้จักเขา
เหล่าสาวๆ ในโรงเรียนต่างเรียกเขาว่า พระเอกหนุ่มมาดเย็น!
เพราะเขาไม่เคยสนิทสนมกับเด็กคนไหนเลย หน้านิ่งเฉยอยู่ตลอดเวลา
มองดูอีกฝ่ายที่สูงกว่าตัวเองครึ่งหัว กิเดี้ยนก็ไม่กล้าลงมือง่ายๆ ทำได้แค่ตะโกนเสียงแข็งแต่ใจอ่อนว่า
“ไปให้พ้น! นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย!”
โยร์คยักไหล่
“ก็ใช่สิ ต่อให้นายจะกินกระต่ายน้อยตัวนี้ข้างหลังฉันเข้าไป มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่ฉันกำลังช่วยนายอยู่นะ กิเดี้ยน”
“ช่วยฉัน?”
“นายไม่เคยคิดบ้างหรอ ว่าถ้านายทำร้ายเธอ แล้วผลที่จะตามมาจะเป็นยังไง?”
โยร์คก้าวเดิน วนรอบกิเดี้ยนและเทรวิสไปมา พลางหยิบฟางเส้นหนึ่งขึ้นมา แล้วพูดสอนด้วยท่าทางน่ากลัว
“นายจะถูกตำรวจจับ ถูกตั้งข้อหาทำร้ายร่างกาย แล้วในสถานีตำรวจ พวกเขาจะเอาไม้เรียวฟาดก้นนาย! ฟาดตั้งร้อยที! เฮ้อๆๆ นายน่าจะรู้รสชาตินั้นดี...”
เขาพูดพลางแกว่งฟางในมือไปมาต่อหน้าสัตว์น้อยโง่ๆ ทั้งสองตัว
กิเดี้ยนและเทรวิสที่อยู่ข้างหลังถูกคำพูดของโยร์คขู่จนตกใจ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
ฟังคำพูดของโยร์คแล้ว พวกเขารู้สึกว่าก้นของตัวเองเริ่มปวดขึ้นมาลอยๆ
“ฟาดร้อยที!” กิเดี้ยนตาเหลือกด้วยความหวาดผวา “ต่อให้พ่อฉันเอาเข็มขัดฟาดฉันแค่สามที ฉันยังทนไม่ไหวเลย!”
เทรวิสค่อนข้างฉลาดกว่า เขายืนอยู่ข้างหลังกิเดี้ยนแล้วเอ่ยค้านเสียงเบา
“ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน!”
“เทรวิส!”
โยร์คเพิ่มน้ำเสียงให้ดังขึ้นอีกนิด
“นายรู้ไหมว่า ที่หนึ่งของชั้นเราเป็นใคร?”
“เป็น... เป็นใคร?”
พวกเด็กเรียนแย่แบบนี้ไม่เคยสนใจเรื่องแบบนั้นสักหน่อย
โยร์คยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือชี้ไปที่ตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“ก็คือน้องสาวของฉันไง ลินดา! แล้วเรื่องนี้ก็เป็นน้องสาวฉันเล่าให้ฟังเองด้วย! พวกนายไม่เชื่อคำพูดของที่หนึ่งของทั้งชั้นหรอกเหรอ?”
“แบบว่า...”
กิเดี้ยนและเทรวิสมองหน้ากัน รู้สึกว่าที่โยร์คพูดมามีเหตุผลอย่างบอกไม่ถูก
ที่หนึ่งของชั้นเป็นเด็กดี คำพูดของเธอคงไม่โกหกใครแน่นอน
“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากโดนฟาดก้นหรอก”
“ใช่ๆ รีบไปเถอะ!”
กิเดี้ยนยื่นตั๋วสวนสนุกที่เพิ่งแย่งมาจากเหล่าสัตว์กินพืชเมื่อกี้ให้โยร์คอย่างเรียบร้อย
“นี่ ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้ด้วย อย่าไปแจ้งตำรวจเลยนะ”
โยร์ครับตั๋วสวนสนุกมาถือไว้ โบกมือทำท่าใจกว้าง
“รีบไปได้แล้ว ครั้งหน้าให้ฉันเห็นพวกนายรังแกสัตว์ตัวอื่นอีก ฉันจะเรียกคุณตำรวจไปจับตัวที่บ้านนายเลย!”
“ครั้งหน้าเราไม่กล้าอีกแล้ว!”
พวกมันตะโกน แล้ววิ่งหนีไปอย่างจนตรอก
โยร์คหันกลับมา เพิ่งจะถามจูดี้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า ก็เห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นจากพื้นได้แล้ว
เธอสวมหมวกของตัวเองอย่างเรียบร้อย ดวงตากลมโตจ้องมองโยร์คอย่างจริงจัง แล้วยื่นมือเล็กๆ ของเธอออกมาข้างหน้า
“ขอบคุณนะ ฉันชื่อจูดี้ นายชื่ออะไร?”
“ฉันชื่อโยร์ค ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันแค่ทนเห็นการรังแกแบบนี้ไม่ได้เฉยๆ”
โยร์คไม่ได้จับมือกับจูดี้ แต่กลับตบตั๋วสวนสนุกทั้งหมดในมือลงบนมืออีกฝ่ายแทน
หลังจากคืนของให้เจ้าของแล้ว เขาหันหลังจะเดินจากไป
จูดี้เห็นโยร์คจะไปก็รีบเอ่ยถามทันที
“เดี๋ยวก่อน! ฉันอยากถามนายจริงๆ ว่าเมื่อกี้นายพูดเรื่องจริงทั้งหมดใช่ไหม? ตำรวจจับเด็กไม่เชื่อฟังแล้วเอาไปฟาดก้นน่ะ”
ได้ยินคำถามนี้ มุมปากของโยร์คก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแทบมองไม่เห็น
“จริงแน่นอน เรื่องนี้ นายไปถามคุณตำรวจเองก็ได้! ถ้าฉันโกหก ให้ฉันเป็นหมาตัวเล็กๆ เลย”
เขาไม่ได้หันกลับมา พูดไปเรื่อยๆ แล้วก็เดินออกไปจากที่นั่น
เขากลัวว่าถ้าหันกลับไปจะโดนจูดี้จับได้ว่าเขากำลังยิ้มเจ้าเล่ห์
จูดี้มองแผ่นหลังของโยร์ค นานอยู่กว่าจะตั้งสติได้
“แต่... นายก็เป็นหมาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหนิ?”
สัตว์น้อยสามตัวที่แอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ เห็นว่าที่ตรงนั้นไม่เป็นอันตรายแล้ว ก็พากันวิ่งไปหาจูดี้
“จูดี้ ไม่เป็นไรไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร”
“...”
ลินดายังคงรอโยร์คอยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย พอเห็นโยร์คกลับมา ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย วิ่งฉับๆ ไปหารุ่นพี่
“พี่โยร์ค!”
โยร์คยกมือขึ้นลูบหัวลินดา
“อื้ม รออยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย สุดยอดไปเลย! พี่ซื้อสายไหมให้กินเป็นรางวัลดีไหมเอ่ย!”
“อื้ม! พี่โยร์คดีที่สุดเลย!”
บ่ายวันเดียวกัน ภายในสถานีตำรวจเล็กๆ ของเมือง
จูดี้มองเหล่าตำรวจที่หัวเราะกันท้องแข็งเพราะคำถามของตัวเอง แล้วรู้ตัวว่าตัวเองถูกหลอก โกรธจนจมูกกระตุกตุบๆ
กำหมัดเล็กๆ แน่น พร้อมกับแผดเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้น
“โยร์ค! ฉันจำนายไว้ได้เลย!”
วันรุ่งขึ้น โยร์คเพิ่งตื่นนอน ก็ได้ยินเสียงแม่เรียกชื่อเขาจากข้างล่าง
“โยร์ค! รีบลงมาหน่อย ลูกมีเพื่อนมาหา!”
เพื่อน? มาหา?
โยร์คลุกขี้ตาตั้งตัวนั่ง เครื่องหมายคำถามสามอันลอยอยู่เหนือหัว
ที่โรงเรียนเขาไม่มีเพื่อนที่คุยกันถูกคอเลยสักคน แล้วจะมีเพื่อนมาหาได้ยังไง?
แต่ยังไงก็เถอะ คุณแม่ผู้ยิ่งใหญ่ของบ้านออกปากแล้ว เขาก็ต้องลงไปสักหน่อย
คว้าเสื้อผ้ามาใส่ตัวหนึ่ง เดินลงบันไดไป พอเห็นสัตว์ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก เขาก็ถึงกับอึ้งไปทั้งคน
นั่นคือกระต่ายสามีภรรยาคู่หนึ่งที่ดูแสนจะซื่อตรง พวกมันนั่งอยู่บนโซฟาอย่างเก้ๆ กังๆ คุยกับคุณแม่ของเขา
ระหว่างกลางของสามีภรรยาคู่นั้น มีกระต่ายน้อยแสนซนตัวหนึ่งนั่งอยู่
ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ มองสำรวจทุกอย่างรอบตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น
แต่พอเห็นโยร์คเดินออกมา ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที เสียงก็เปลี่ยนเป็นกัดฟันกรอด
“อรุณสวัสดิ์! คุณคนโกหก!”
มุมปากของโยร์คกระตุกอย่างแรง
ให้ตายเถอะ!
กระต่ายน้อยนี่รู้ได้ยังไงว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน?!