หลินไป๋เงยหน้ามองหลี่จิ้ง
“จิ้ง ฉัน...”
“เราเป็นสามีภรรยากันมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องอธิบายหรอก เธอวางใจได้ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี แล้วรอเธอกลับมา
เธอก็ต้องสัญญากับฉันว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย” ขอบตาของหลี่จิ้งแดงก่ำ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นอย่างยิ่ง
“อืม วางใจเถอะ หมอเป็นกำลังสนับสนุนอยู่แนวหลัง” หลินไป๋กุมมือหลี่จิ้งไว้ ในใจอบอุ่นไปหมด
ภรรยาเข้าใจเขาและสนับสนุนเขา
ชาตินี้หลินไป๋รู้สึกว่าตัวเองคุ้มค่าแล้ว ที่มีภรรยาดีเช่นนี้
บ้านตระกูลหลิว
หลิวหมิงจื้อเขียนใบสมัครเสร็จแล้ว
“หมิงจื้อ แกจะไปจริง ๆ เหรอ” แม่หลิวยื่นมือจะหยิบใบสมัคร
“แม่ ลูกต้องไป” หลิวหมิงจื้อพูดอย่างหนักแน่น
พ่อหลิวสูบบุหรี่เข้าไปเฮือกใหญ่ “หมิงจื้อ พวกเรารู้ว่าแนวหน้าอันตรายแค่ไหน หมอก็ไม่ได้อยู่แต่แนวหลังเสมอไป ถึงเวลาจำเป็นก็ต้องขึ้นแนวหน้าไปช่วยชีวิตคน
เห็นลูกตัดสินใจไปสนามรบโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง พ่อภูมิใจในตัวลูก
แต่ในขณะเดียวกัน พ่อก็เป็นห่วงลูกมาก
ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้นะ”
ขอบตาของหลิวหมิงจื้อร้อนผ่าว พ่อไม่ค่อยพูดกับเขามากมายขนาดนี้
“พ่อ แม่ วางใจเถอะ ลูกจะดูแลตัวเองให้ดี และจะพยายามรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้มากที่สุด
ลูกรู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงมากที่ลูกจะไปสนามรบ แต่ลูกมีเหตุผลที่จำเป็นต้องไป
ประเทศชาติและโรงพยาบาลเป็นผู้ฝึกฝนอบรมลูกมา
ในฐานะหมอของโรงพยาบาลเขตทหาร ลูกมีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของเหล่าทหาร และช่วยชีวิตคนหนุ่มสาวเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”