หลินเซียวเซียวคว้าแขนแม่หลินไว้ “แม่ ลูกตัดสินใจแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น พอประกาศรายชื่อออกไปแล้วก็แก้ไขไม่ได้ นี่เป็นเรื่องของหลักการ
ถ้าจะแก้ไขจริง ๆ ลูกกลัวว่าแม้แต่ชุดนี้ก็อาจต้องถอดออก แถมอาจถูกส่งลงไปชนบทด้วย
ยังไงไปสนามรบก็ยังดีกว่าถูกส่งลงชนบทใช่ไหมล่ะ”
แม่หลินยกมือฟาดแขนเธออย่างแรงด้วยความโมโห “อะไรนะ ที่ว่าถูกส่งลงชนบทดีกว่าไปแนวหน้าอย่างนั้นเหรอ
แม่ยอมให้เธอถูกส่งลงชนบท ดีกว่าปล่อยให้เธอไปแนวหน้า!
ที่นั่นมีแต่ห่ากระสุน ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยต้องลำบากเลยสักนิด…
เธอจะเอาชีวิตแม่หรือไง!”
พูดจบ น้ำตาของแม่หลินก็ไหลลงมา
เธอไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ ว่าถ้าได้รับข่าวจากแนวหน้าว่าลูกสาวเสียชีวิต เธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
ตอนแรกแม่หลินแค่น้ำตาไหล ต่อมาก็ทนไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา
สีหน้าของพี่ชายหลินกับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่สู้ดีนัก
พี่ชายคนที่สองตระกูลหลินเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องหลายรอบ “ยังไงก็ต้องหาวิธีไม่ให้เซียวเซียวไปให้ได้
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็หักขาเธอซะ”
พี่ชายคนที่สองตระกูลหลินมองหลินเซียวเซียวแล้วพูดอย่างจริงจัง
หลินเซียวเซียว: พี่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉันนะ!
ใช่แล้ว ในตอนที่หลินเซียวเซียวคิดว่าทุกคนในบ้านจะต้องยืนอยู่ข้างเธอและตำหนิพี่ชายคนที่สองแน่ ๆ นั้น…
เธอกลับเห็นพ่อหลินกับพี่ชายหลินมองพี่ชายคนที่สองอย่างจริงจัง สายตาของทั้งสามประสานกัน แล้วพยักหน้าพร้อมกันเสียอย่างนั้น
หลินเซียวเซียว: ฟ้าถล่มแล้ว
หลินเซียวเซียวกระแอมสองครั้ง ปรับสีหน้าให้เรียบร้อย แล้วมองพ่อแม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ และพี่ชายคนที่สองอย่างจริงจัง