ซางอวี่นอนหลับอย่างสบายตลอดช่วงเช้า
นอนอยู่บนเตียงสบายกว่านั่งบนรถหรือนั่งบนเก้าอี้ตั้งเยอะ
ด้านนอก ชุยเถียนกับชายอีกคนผลัดกันนั่งเฝ้า
ส่วนคนที่ไม่ได้เฝ้าก็ต้องคอยระวังตัวและจับตาดูประตูห้องอยู่ตลอดเวลา
จนกระทั่งเที่ยง ซางอวี่ถึงเปิดประตูออกมา
สิ่งที่เผชิญหน้ากับเธอคือปากกระบอกปืนที่แทบจะยกค้างไว้ไม่ไหวแล้ว
ซางอวี่คิดในใจ: เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งวันก็ยืนไม่ค่อยไหวแล้ว สมรรถภาพร่างกายยังไม่ดีพอ การฝึกก็ยังอ่อนอยู่
“ใกล้ได้กินมื้อกลางวันแล้วใช่ไหม พวกคุณคงไม่คิดจะปล่อยให้ฉันหิวหรอกนะ” ซางอวี่ถาม
ตอนนี้อารมณ์ของชุยเถียนสงบลงแล้ว “กำลังทำอยู่ อีกสักพักเสร็จแล้วจะเคาะประตูเรียก”
“ขอบคุณ ฉันอยากกินหมูสามชั้นตุ๋น” ซางอวี่สั่งอาหาร
“คุณนี่เรียกร้องเยอะจริง ๆ” ชุยหมิงรู้สึกว่าไฟโกรธในใจคล้ายจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง...
“ก็คุณดูสิ ครอบครัวฉันมีฐานะดี ฉันกินของดีมาตลอด
คุณคงไม่ได้คิดจะทรมานฉันด้วยเรื่องอาหารหรอกนะ” ซางอวี่ถาม
ชุยเถียนกลอกตา “ฉันจะไปบอกคนในครัว ปิดประตูซะ พวกเราไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
“ให้ปิดก็ปิดสิ นึกว่าฉันอยากเห็นหน้าคุณนักหรือไง” ซางอวี่พูดจบก็ปิดประตูดังปัง
ชุยเถียนหลับตาแน่นอย่างข่มอารมณ์ พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ฝืนกดความรู้สึกขุ่นเคืองในใจไว้ แล้วรีบไปบอกคนที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
“ซางอวี่อยากกินหมูสามชั้นตุ๋น”
ไม่นาน กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยออกมาจากในครัว
สมัยนี้การจะได้กินเนื้อไม่ใช่เรื่องง่ายนัก