ซางอวี่ทำอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วยให้ตัวเองอย่างคล่องแคล่ว
ทำเสร็จแล้วก็หยิบถาดขึ้นมา เดินเข้าไปในห้อง
ชุยเถียนกับพวกมองเธออย่างสบายอกสบายใจ ในใจทั้งโกรธทั้งจนปัญญา ทำอะไรเธอไม่ได้ จึงได้แต่อดทนเงียบ ๆ
ซางอวี่กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้วก็เปิดประตูห้องออกมา ยื่นถาดให้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตู
จากนั้นก็ปิดประตู กลับเข้าไปพักผ่อนในห้อง
“ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวเลยจริง ๆ หรือ?” ชายที่คอยจับตาดูเธออดรำพึงไม่ได้
“ผู้หญิงที่เข้าออกฐานทัพในประเทศเมืองสวยได้อย่างอิสระ จะกลัวอะไร?” คำพูดของชุยเถียนทำให้ทุกคนเงียบเสียงลงพร้อมกัน
ฐานทัพของพวกเขาเทียบกับฐานทัพในประเทศเมืองสวยไม่ได้แน่นอน ในเมื่อเธอไม่กลัวฐานทัพในประเทศเมืองสวย แล้วจะกลัวพวกเขาได้อย่างไร
ดังนั้นตอนนี้ซางอวี่แสดงท่าทีแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ พวกเขาแค่รอให้ท่านประมุขมาถึงก็พอ
เดิมทีมีเวลาหนึ่งวัน ตอนนี้ผ่านไปครึ่งวันแล้ว อีกครึ่งวันคนของท่านประมุขก็จะมาถึง
ขอแค่คนของท่านประมุขมาถึง ทุกอย่างก็จะคลี่คลาย
ทุกคนต่างปลอบใจตัวเองเงียบ ๆ
ทางด้านเสิ่นจื้อหนาน
เขากับกู้เซวียนอี้พาคนมาซุ่มอยู่บริเวณใกล้เคียงเรียบร้อยแล้ว
เสิ่นจื้อหนานรู้ว่าตอนนี้ซางอวี่คงเห็นกระดาษข้อความของเขาแล้ว และรู้ว่าพวกเขาอยู่ข้างนอก
ส่วนชายที่มาก่อนหน้านี้ก็ถูกพวกเขาควบคุมตัวไว้แล้ว
ชายคนนั้นไม่กล้าพูดอะไร
เสิ่นจื้อหนานมั่นใจในยาที่ซางอวี่ปรุงเป็นอย่างมาก