ซางอวี่เอนตัวไปด้านหลัง
แม้ชุยเถียนจะเกลียดเธอจนแทบอยากฆ่าให้ตาย แต่ก็ยังจำต้องทำตามคำสั่งของเธอ ไปทำอาหาร
ดูท่าคนที่พวกเขาต้องรักษาคงมีฐานะและตำแหน่งสูงไม่น้อย...
อย่างนั้นเธอก็ทำตัวตามใจได้เต็มที่แล้วสินะ
ซางอวี่โยกเก้าอี้อย่างแรง “ฉันไม่สบายตัว พวกคุณมัดฉันไว้แบบนี้ เดี๋ยวตอนกินข้าวก็ไม่สะดวก
อีกอย่าง ฉันอยากเข้าห้องน้ำ”
ชายที่เฝ้าซางอวี่ถลึงตามองเธออย่างดุดัน ก่อนหันไปปรึกษาชุยเถียน
“ในบ้านมีห้องน้ำ แก้มัดเธอก่อน” ชุยเถียนพูดเสียงขรึม
“เธอเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ถ้าเราแก้มัดให้แล้วเธอเล่นลูกไม้อะไรขึ้นมาจะทำยังไง” ชายคนนั้นถามอย่างกังวล
“เราสองคนถือปืนเล็งเธอไว้ ให้เธอใช้มีดสั้นตัดเชือกเอง
จากนั้นให้คนของเราเอาไม้กระดานตอกปิดหน้าต่าง แล้วล็อกประตูห้อง
มีทางออกแค่ประตูห้องทางเดียว ขอแค่เราจับตาดูประตูไว้ เธอก็หนีไปไหนไม่ได้” ชุยเถียนเหลือบมองซางอวี่
“ได้ ทำตามนี้แล้วกัน” ชายคนนั้นรับคำ
ทั้งสองเดินมาหยุดตรงหน้าซางอวี่ “รอเดี๋ยว เธอเจ้าเล่ห์เกินไป พวกเราจำเป็นต้องระวังไว้ก่อน”
ซางอวี่ยักไหล่ “ฉันอ่อนโยนและใจดีขนาดนี้ ใครบ้างไม่ชมว่าหมอซางเป็นคนดี
พอเข้าปากพวกคุณ ฉันกลับกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ไปเสียได้
ก็อย่างว่า คนเลวมองอะไรก็เห็นแต่ความเลว”
ชุยเถียนกับชายคนนั้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ไม่ได้โต้ตอบ
“รอเดี๋ยว พวกเราจะตอกปิดหน้าต่างให้หมด ในบ้านมีห้องน้ำ เธออยู่ในห้องก็แล้วกัน” ชุยเถียนบอก