“ช่วงนี้พวกคุณอยู่ที่นี่ไปก่อน สั้น ๆ น่าจะปลอดภัย
ฉันจะกลับไปที่เกสต์เฮาส์เพื่อคืนห้องก่อน แล้วจะมาหาพวกคุณที่นี่
ตอนกลางคืนจะส่งพวกคุณออกไป”
“ได้ ขอบคุณ”
ทั้งสองขอบคุณ ซางอวี่หันหลังเดินจากไป
หล่อนลอบกลับเข้าไปที่ห้องในเกสต์เฮาส์ แล้วออกมาที่เคาน์เตอร์หน้าอีกครั้งเพื่อทำเรื่องคืนห้อง
จัดการเรื่องเสร็จ ซางอวี่ก็เดินเร็ว ๆ ไปทางชานเมืองเพียงลำพัง
หล่อนขยับตัวคล่องแคล่วมาก แม้ภายนอกจะมีคนตามเฝ้าดูก็ไม่มีวันตามทัน
พอถึงชานเมือง ซางอวี่สังเกตการณ์อย่างละเอียด แถวนี้มีบ้านร้างอยู่มากมาย ซุกตัวอยู่ในบ้านหลังหนึ่งไปก่อนก็จะไม่เป็นที่สังเกตของใคร
หลี่เฉิงกับหลิวหลานกำลังช่วยกันทำลายหลักฐาน
ซางอวี่หยิบของกินออกจากมิติพกพามาบรรจุลงกล่องข้าวหลายใบ แล้วเคาะประตู
หลี่เฉิงกับหลิวหลานชะงักพร้อมกัน จ้องมองทางประตูอย่างระแวงระวัง...
“ฉันเอง” ซางอวี่กล่าวเสียงต่ำ
หลี่เฉิงจึงเปิดประตู ซางอวี่ส่งของกินของดื่มให้เขา
“พวกคุณกินของพักผ่อนไปก่อน ฉันจะอยู่แถวนี้ ถ้ามีอันตรายจะรีบมาบอก”
“ขอบคุณหมอซาง”
ซางอวี่ไม่พูดอะไรต่อ โบกมือลาทั้งสองแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หล่อนคอยเฝ้าสังเกตสถานการณ์รอบ ๆ อยู่นอกนั้น ลอบสำรวจอีกรอบ พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงกลับเข้าไปในมิติพกพา
อาบน้ำในมิติพกพา เก็บตัวให้เรียบร้อย กินข้าวอุ่น ๆ อยู่บ้าง