“อย่างนั้นนับว่าคุณไม่รู้เรื่องอะไรที่ท่านเหอทำสักอย่างเลยใช่ไหม”
หลิวหลานพยักหน้าแล้วส่ายหัว “ฉันรู้ว่าท่านทำอะไรอยู่ แต่เรื่องเฉพาะหน้าฉันไม่รู้หรอก”
“ถ้าท่านเหอส่งคนมาติดต่อคุณลับ ๆ ให้คุณช่วยทำอะไรสักอย่าง คุณจะทำไหม”
“ฉันจะทำ แต่เขาคงไม่มีวันส่งคนมาติดต่อฉัน
พ่อเคยบอกไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งเขาโดนคนบางกลุ่มจ้องเล่นงาน ให้ฉันหนีไปให้ไกลที่สุด
ห้ามกลับไปยอมรับว่าเป็นลูกเขาเด็ดขาด ให้ถือว่าไม่มีพ่อคนนี้อยู่บนโลก”
หลิวหลานพูดพลางสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด
ทุกอย่างตรงกับที่ซางอวี่เดาไว้ราวตัวต่อตัว
เมื่อหลิวหลานไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้ การที่เธอจากไปพร้อมหลี่เฉิงจึงเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย
ซางอวี่กำลังเตรียมจบการสะกดจิต ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังสนั่นรุนแรงดังแว่วมาจากด้านนอก
“หัวหน้าหลี่ เปิดประตู!
เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
สัญชาตญาณบอกซางอวี่ว่าคนพวกนี้มาในความหมายที่ไม่ค่อยดี เธอยกมือโจมตีจนหลิวหลานหมดสติ แล้วโยนร่างเข้าไปในมิติพกพา
หลี่เฉิงเพิ่งเดินออกจากห้องสมุด ก็เจอกับซางอวี่ที่เดินออกมาจากห้องนอนพอดี
ซางอวี่มองหลี่เฉิงแล้วบอก “อย่าออกไป ฉันว่าคนพวกนี้ไม่ธรรมดา”
“ฉันไม่ออก พวกเขาก็จะบุกเข้ามาอยู่ดี” หลี่เฉิงพูด “คนของคณะกรรมการพวกนี้ ไม่มีเหตุผลให้คุยด้วยเลยสักนิด
ฉันไปเจอะเจอะกับพวกมันเอง คุณรีบไปเถอะ ออกทางสวนหลังบ้าน”
ซางอวี่ไม่รอให้หลี่เฉิงพูดจบ ยกมือโจมตีจนชายหนุ่มหมดสติทันที