“หมอซาง คุณจะไปช่วยเหลือที่แนวหน้าจริง ๆ เหรอครับ”
ซางหมิงนั่งอยู่ตรงข้ามซางอวี่ ถามด้วยความเป็นห่วง
ซางอวี่พยักหน้า “ใช่”
“แล้วคุณคิดว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ” ซางหมิงถาม
“เรื่องนั้นยังไม่แน่ แต่ตอนนี้อาการของคุณคงที่ขึ้นมากแล้ว ฉันจะจ่ายยาให้คุณสองชุด
ถ้ากินยาหมดแล้วฉันยังไม่กลับมา ก็ไปซื้อยาตามใบสั่งยานี้ต่อ
ถ้ารู้สึกว่าอาการของตัวเองคงที่ดีแล้ว จะหยุดกินก็ได้
รอฉันกลับมาแล้วค่อยกลับมาตรวจ ฉันจะเปลี่ยนยาให้” ซางอวี่กล่าว
ซางหมิงมองซางอวี่ “จำเป็นต้องไปจริง ๆ เหรอครับ
คุณเป็นหมอเก่งขนาดนี้ ทั้งผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจได้ ทั้งช่วยชีวิตคนไข้ที่บาดเจ็บสาหัสได้
ถ้าคุณไปแนวหน้าแล้วเกิดเรื่องขึ้น วงการแพทย์จะต้องสูญเสียครั้งใหญ่แน่
คนมีความสามารถอย่างคุณ โรงพยาบาลควรปกป้องคุณต่างหาก ทำไมถึงปล่อยให้ไปสนามรบล่ะครับ”
ซางหมิงเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย
ซางอวี่มองซางหมิง “การไปสนามรบเป็นการตัดสินใจส่วนตัวของฉัน”
“เพราะสามีคุณหรือครับ
เขาไปแนวหน้า คุณเป็นห่วงก็เลยต้องตามไปด้วย” ซางหมิงถาม น้ำเสียงแหลมขึ้นเล็กน้อย
ซางอวี่มองซางหมิง “ทำไมคุณถึงเป็นห่วงเรื่องส่วนตัวของฉันนัก
ซางหมิง”
ซางหมิงที่เมื่อครู่ยังมีอารมณ์อยู่ พอถูกซางอวี่พูดประโยคเดียวก็เหมือนโดนน้ำเย็นสาดใส่
เขาสงบลงทันที สูดหายใจลึกสองครั้งแล้วพูดว่า “ผมไม่ได้เป็นห่วงเรื่องส่วนตัวของคุณ