“ร้อยเอกเมสัน ทำไมเป็นคุณ?” ทหารที่ยืนอยู่ในห้องถามทหารนอกหน้าต่าง
ร้อยเอกเมสันมองไปที่ชาร์ลส์ นักรบที่ตนรู้จัก แล้วกล่าวว่า “เพิ่งเห็นแสงไฟวาบขึ้นมาทางนี้ ฉันสงสัยว่าคนในห้องนี้คือคนที่ออกไปโยนระเบิดมือทั่วสารทิศ”
“อะ” ชาร์ลส์ร้องเบา ๆ แล้วลดเสียงลงบอกร้อยเอกเมสันว่า “ร้อยเอกเมสัน ห้องนี้เป็นของหมอลีซาครับ
หมอลีซาโดนยิง และบาดเจ็บที่ศีรษะด้วย
ตอนนี้เธอแค่เดินยังลำบาก จะให้ออกไปโยนระเบิดมือคงไม่มีทาง”
ร้อยเอกเมสันยังคงทำหน้าไม่เชื่อ เขาจ้องตรวจดูห้องอย่างเฝ้าระวัง “คุณหลบไป ฉันจะเข้าไปดูเอง”
“ครับ” ชาร์ลส์หลบให้
ร้อยเอกเมสันกระโดดข้ามเข้ามาในหอพักโดยตรง ตรวจสอบห้องอย่างละเอียด ชั่วคราวก็ยังไม่พบสิ่งใดน่าสงสัย
ซางอวี่ยืนอยู่ที่ประตูตอนนี้ เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างร้อยเอกเมสันกับชาร์ลส์อย่างชัดเจน
นึกไม่ถึงว่าช่วงที่เพิ่งก้าวเข้ามาได้แป๊บเดียว กลับถูกร้อยเอกเมสันจับผิดได้
โชคดีที่ตอนนี้ฤทธิ์ยาหมดไปแล้ว ทำให้ทั้งตัวเธอดูอ่อนล้าและซูบผอม
ร้อยเอกเมสันเดินมาหยุดตรงหน้าซางอวี่ ภายนอกตึกโกลาหลไปหมดแล้ว แต่ฝั่งของพวกเขายังไฟสว่างไสว
สายตาร้อยเอกเมสันตรึงอยู่ที่ใบหน้าของซางอวี่ เห็นเธอหน้าซีดขาว ยืนอยู่ตรงนั้นยังสั่นเล็กน้อย
“คุณบาดเจ็บ?” ร้อยเอกเมสันถาม