ห้องสอบสวนของฐานทัพ
เสียงปืนและเสียงปืนใหญ่ด้านนอกได้เงียบลงแล้ว
ระเบิดมือที่ซางอวี่โปรยมาตลอดทางทำให้คนภายในฐานทัพระส่ำระสาย หลายนัดเสียงปืนที่ดังขึ้นมาคือกระสุนจากพวกเดียวกันเอง
เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกตัวเอง จึงมีคนจำนวนไม่น้อยที่โดนลูกหลง บ้างก็บาดเจ็บจากระเบิดมือ บ้างก็โดนสิ่งก่อสร้างที่พังถล่มทับ
เมื่อซางอวี่กลับเข้าห้อง ระเบิดมือก็หายไป เสียงปะทะค่อย ๆ สงบลง ทหารของประเทศเมืองสวยก็เริ่มเห็นชัดว่าคนที่ยิงปะทะกับตัวเองนั้นเป็นใคร
เสียงปืนใหญ่ค่อย ๆ ซาลง
ที่เหลืออยู่คือเสียงด่าว่าของผู้บัญชาการและเหล่านายทหารที่โกรธจัด
“ใครกันแน่ที่ต่ำต้อยขี้ข้าขนาดนี้ กล้าลอบโจมตีพวกเราตอนกลางคืน!”
“ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าทหารของเราบาดเจ็บไปเท่าไรแล้ว”
“ตัวดี!”
“ยามหน้าประตูเข้มงวดขนาดนั้น พวกมันเข้ามาได้ยังไงกัน?”
ทุกคนคิดไม่ออก
กลางคืนนั้น ชั้นผู้บริหารประชุมกันจนถึงดึกดื่น
ซางอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องสอบสวน มือข้างเดียวเท้าศีรษะอย่างอ่อนล้า
แผลที่หลังของเธอแตกออก เลือดซึมออกมาจนเปื้อนเสื้อผ้าเป็นสีแดง
ถ้ามีใครเดินเข้ามาในห้องสอบสวนตอนนี้ ก็จะได้กลิ่นคาวเลือดฉุนเป็นพัด
ซางอวี่ตั้งใจทำเอง
ถ้าเธอไม่ทำตัวให้ดูบาดเจ็บหนักกว่านี้ การสอบสวนที่มีต่อเธอยิ่งจะเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ
เธอน่ะ จริง ๆ ไม่ผ่านการตรวจสอบแน่
การเคลื่อนไหวต่อจากนี้ก็ต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น