ซางอวี่ใช้รหัสลับที่โจวจั่นอันสอนไว้พูดกับพวกเขาว่า “ฉันมารับพวกคุณ”
พูดจบ เธอโยนกุญแจโซ่ตรวนเข้าไปให้พวกเขาไขกันเอง
ส่วนเธอก็เปิดกุญแจประตูด้านนอกอย่างเบามือ
ข้างในนี้ขังทหารไว้ราวสิบกว่านาย
“สหาย ตอนนี้พวกเราต้องทำอะไร?” ทหารข้างในดูงงงวย
ต่อจากนี้ต้องเดินยังไง ใจกันก็ยังไม่มีแนวทาง
ซางอวี่คิดสักครู่แล้วบอกว่า “คืนนี้จะมีรถหลายคันคุ้มกันบุคคลสำคัญไปฐานบิน
ถ้าพวกคุณสามารถแฝงตัวเข้าไปในหน่วยคุ้มกันได้ ก็จะออกจากฐานนี้ได้สำเร็จ
พอออกไปแล้ว ค่อยหาทางไปรวมพลกับกองทหารใหญ่”
ทุกคนตาเป็นประกาย ฐานบินงั้นเหรอ?
ถ้าตามรถคุ้มกันไปถึงฐานบินโดยตรง บางทีอาจได้ลงมือระเบิดฐานนั้นทิ้งไปด้วยเลยก็ได้
นั่นจะดีเกินไปแล้ว
แต่นั่นเป็นแค่ความคิดในใจ พวกเขาไม่ได้พูดออกมาต่อหน้าซางอวี่
ซางอวี่ลากถุงผ้าใบใหญ่จากหลังเธอมาไว้ตรงหน้าทุกคน
ถุงนี้เพิ่งเอาออกมาจากมิติพกพาเมื่อครู่
ทุกคนเปิดถุงออกดู พบว่าข้างในเต็มไปด้วยอาวุธ ไม่ใช่แค่ปืนพก ปืนกลมือ แต่ยังมีกระสุนนานาชนิดและระเบิดมือ
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าทุกคน ต่างรีบติดอาวุธให้ตัวเอง
“เสร็จแล้วทุกคน ตอนนี้วิธีแฝงตัวเข้าไปต่างหากที่สำคัญ”
หัวหน้ากลุ่มนี้คือผู้บังคับกองพันที่ชื่อไป๋ชี่หมิง
“พวกเราออกจากที่นี่ก่อน
แล้วไปที่ลานจอดรถ
พอถึงลานจอดรถ ดูซิว่ารถของพวกมันเป็นยังไง ถ้าแอบแขวนใต้ท้องรถออกไปได้ ก็จะดีที่สุด”