ข้อมือของซางอวี่ขยับเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เชือกที่มัดข้อมืออยู่หลุดร่วงลงพื้น เธอรีบแกะเชือกที่ข้อเท้าตัวเองออก
จากนั้นก็ค่อย ๆ แกะเชือกให้เด็กชายตัวเล็ก ๆ อย่างเบามือ
“พี่สาว” เด็กชายเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่พาหนูหนีไป” ซางอวี่กระซิบบอก
เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ พลางมองไปยังผ้าห่อเด็กทารกที่อยู่ข้าง ๆ
ซางอวี่เดินไปตรวจดู เด็กน้อยตัวนี้กำลังมีไข้ และถูกป้อนยาสลบเข้าไปด้วย
พวกสัตว์ร้าย!
เด็กเล็ก ๆ แค่นี้จะทนไหวได้ยังไง ถ้าพลาดพลั้งไปนิด สมองของเด็กก็อาจถูกความร้อนทำลายจนพิการ ชีวิตทั้งชีวิตก็พังพินาศ
ซางอวี่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แต่แท้จริงแล้วหยิบยาลูกกลอนเล็ก ๆ ออกมาจากมิติพกพา นี่คือยาที่เธอทำเล่น ๆ ไว้ตอนว่าง ๆ แล้วเก็บไว้ในมิติ
มันช่วยถอนพิษได้ รีบให้เด็กน้อยกินเข้าไปก่อน ที่เหลือค่อยจัดการทีหลังตอนออกไปจากที่นี่
จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออก แล้วใช้มันพันเด็กน้อยไว้บนหลังอย่างคล่องแคล่ว
ซางอวี่เหลือบมองหน้าต่างด้านหลัง เธอสามารถส่งเด็กชายขึ้นไปก่อน แล้วตัวเองค่อยปีนตาม ปีนออกไปแล้วพวกเขาก็จะหนีไปก่อน
ส่วนสาวใหญ่อีกคนที่เหลือ ซางอวี่ตั้งใจจะแอบพาเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับมาช่วยเธอทีหลัง
พวกข้างนอกกำลังกินดื่มกันอยู่ คงยังไม่รู้ในเร็ว ๆ นี้ว่าพวกเขาหนีไปแล้ว
ข้อแม้ก็คือพวกเขาต้องไม่ส่งเสียง
ทว่าเรื่องไม่คาดฝัน มันมักมาแบบไม่ทันตั้งตัวเสมอ
“ทะ... เธอหนีออกไปได้ใช่ไหม ช่วยฉันด้วย” สาวคนนั้นตื่นแล้ว... และมองซางอวี่ด้วยความตื่นตระหนก