ซางอวี่ขมวดคิ้ว
ต้าโกว่วรีบก้าวมาบังหน้าซางอวี่
“เอ่อ สหายซาง อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันมาเพื่อขอบคุณจริงๆ” นางเฉินซานรีบบอก
ซางอวี่ตบไหล่ต้าโกว่วเบาๆ
พี่น้องตระกูลต้าโกว่วจึงย้ายไปยืนข้างๆ ซางอวี่ เด็กน้อยสามคนจับจ้องนางเฉินซานอย่างระแวดระวัง
นางเฉินซานเขินอายจนหน้าแดงระเรื่อไปหมด “เมื่อก่อนฉันมันใจแคบเอง บ้านจนก็เลยอิจฉาพวกเด็กๆ”
“เป็นความผิดฉันทั้งหมดเลย สหายซาง เธอมีใจที่กว้างขวางนัก ไม่ถือสาฉันแถมยังช่วยชีวิตฉันอีก ขอบคุณจริงๆ”
นางเฉินซานโค้งตัวเก้าสิบองศา
ซางอวี่: ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่เจอแบบนี้ ฉันมักนึกถึงงานเคารพศพทุกที
แค่กๆ
“เอ่อ ป้าสะใภ้เฉินซาน ไม่เป็นไรนะ อย่าทำแบบนี้เลย” ซางอวี่รีบบอก
“สหายซาง ต่อจากนี้ไป ถ้าในหมู่บ้านมีใครกล้าพูดถึงเธอในแง่ร้ายแม้แต่คำเดียว ฉันจะสู้กับมันจนถึงที่สุด! ถ้าเธอมีงานหยาบหรืองานหนักที่เด็กๆ ทำไม่ไหว ก็มาบอกฉันนะ สามีของฉันมีแรงเยอะ”
“เราไม่เอาอะไรเลยสักอย่าง ทำงานให้ฟรีๆ” นางเฉินซานรีบอธิบาย
ซางอวี่เป็นคนที่อ่อนไม่ได้ แต่ด้วยไม้อ่อนถึงจะคล้อยตาม พอนางเฉินซานพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ถือสาอีกต่อไป
พูดกับเธอเฉินซานอีกสองสามคำ แล้วจึงเดินกลับบ้าน
พี่น้องตระกูลต้าโกว่วทั้งสามเดินไปส่ง
ถนนเส้นสั้นๆ กลับเดินเหมือนกับมีกองกำลังคุ้มกัน…
เฉียวเซินเองก็รู้เรื่องที่ซางอวี่ช่วยชีวิตนางเฉินซาน ซางอวี่คนนี้ มีความสามารถจริงๆ