“จุดไฟ! เผาที่นี่ซะ เราจะได้หนีไปตอนชุลมุน พอจุดไฟแล้วก็แอบเข้าไปในบ้านเพื่อนบ้านก่อน” หญิงชราพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“พอหนีออกไปแล้ว อย่าเพิ่งกลับบ้านโดยตรง จะเข้าป่าหรือไปทะเลก็ได้ ไปหลบสักพัก หลีกเลี่ยงช่วงที่มีการตามล่า” หญิงชรากำชับอีกครั้ง
“พวกเรารู้แล้ว หัวหน้า” ทั้งสามตอบรับ และเริ่มลงมือทันที
ทั้งสี่คนทำงานด้วยกันมานาน ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน บางเรื่องไม่ต้องพูดก็เข้าใจกันดี
สาวน้อยมองดูพวกเขาเทน้ำมันลงรอบตัวเธอด้วยความหวาดกลัว…
“ไม่ ไม่ อย่า ฉันขอร้อง อย่าทำเลย ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่พูดอะไรเลย ฉันสัญญา อย่าเผาฉันเลย”
สาวน้อยร้องไห้คร่ำครวญ กางเกงเปียกแฉะไปหมด
หญิงชรามองเธอแวบหนึ่ง “ถ้าแกอยู่เงียบ ๆ ไม่ส่งเสียง เราอาจถูกจับได้ก็ได้ แต่แกมันเลวเอง จับพวกนั้นไม่ได้ แกก็ช่วยถ่วงเวลาให้เราแล้วกัน”
สาวน้อยตกใจจนแทบสิ้นสติ “ไม่!”
เป็นเพราะซางอวี่ เป็นความผิดของซางอวี่ ถ้าเธอยอมพาตัวเองออกไปด้วย ตัวเองจะถูกเผาตายได้ยังไง!
แม้ตายเป็นวิญญาณ เธอก็ไม่มีวันปล่อยซางอวี่ไป!
ฮือ ๆ
พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงสองนาที ขณะกำลังจะจุดไฟ ทหารก็ปีนข้ามกำแพงเข้ามาพร้อมกันทั้งด้านหน้าและด้านหลังของบ้าน
ทั้งสี่คนไม่มีโอกาสหลบหนีออกไปได้เลย
ทหารสองนายบวกกับชาวบ้านใจเด็ด พวกค้าคนสี่คน… ไม่ต้องนับเลย
พวกเขารู้สึกแค่ว่าตัวเองมืดมนไปหมด ถูกโจมตีจากทุกทิศทาง เจ็บแปลบไปทั้งตัว เจ็บจนร้องเสียงหลง