ทั้งสามคนล้มลงกับพื้นอย่างทุลักทุเล ผู้คนในอุโมงค์หลบภัยรีบเข้ามาช่วยประคองทันที
โชคดีที่พวกเขาวิ่งเข้ามาได้ทันเวลา แม้คลื่นความร้อนจะพัดตามมาจากด้านหลัง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส
อย่างไรก็ตาม การล้มครั้งนี้ทำให้ทั้งสามคนมีแผลถลอกอยู่บ้าง
“หมอซาง หมอหลิน หมอจี้ พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม”
บุคลากรทางการแพทย์และทหารที่ได้รับบาดเจ็บต่างมองพวกเขาด้วยสายตาห่วงใย
“พวกเราไม่เป็นไร” ทั้งสามตอบ
“ทุกคนเข้ามากันครบแล้วหรือยัง” ซางอวี่ถาม
เธอกวาดสายตามองใบหน้าของทุกคน
ตอนนี้จำนวนคนในอุโมงค์หลบภัยเห็นได้ชัดว่าไม่ถูกต้อง ผู้บาดเจ็บแทบทั้งหมดถูกส่งเข้ามาแล้ว แต่บุคลากรทางการแพทย์กลับมีจำนวนน้อยลง
หัวใจของซางอวี่หนักอึ้งขึ้นมาทันที
ผอ.จางกับคนอื่น ๆ ก็เพิ่งวิ่งเข้ามาในอุโมงค์หลบภัย ทุกคนยังไม่ทันได้นับจำนวนคน
ผอ.จางรีบเรียกทุกคนให้เริ่มตรวจดูว่าใครหายไปจากกลุ่มบ้าง
“พยาบาลหลี่กับพยาบาลจางยังไม่เข้ามา แล้วก็มีหมอหลิวด้วย”
พอได้ยินคำว่า “หมอหลิว” ซางอวี่ก็นึกถึงใบหน้าของหลิวเซียวหลี่ขึ้นมาทันที
เธอกวาดตามองฝูงชนอย่างละเอียด และก็เป็นอย่างที่คิด ไม่มีเงาของหลิวเซียวหลี่อยู่ในกลุ่ม
“ยังมีหมอหลี่อีกคนด้วย”
อุโมงค์หลบภัยจมลงสู่ความเงียบงันอันโศกเศร้าในชั่วพริบตา
เสียงระเบิดด้านนอกยังคงดังไม่หยุด แม้แต่อุโมงค์หลบภัยที่พวกเขาอยู่ก็ยังสั่นสะเทือนเป็นระยะ
ชะตากรรมของคนที่ยังอยู่ข้างนอกนั้นคงพอคาดเดาได้ พวกเขาคงรอดชีวิตได้ยาก
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา