คืนนั้น หลายคนต้องหลับไม่ลง
บางคนพักผ่อนกันอยู่ในอุโมงค์หลบภัย
บางคนก็หาที่พิงในซากปรักหักพังด้านนอกแล้วนอนลงไปอย่างนั้น
หลินเซียวเซียวกับซางอวี่เลือกมุมหนึ่งที่ค่อนข้างปลอดภัยในซากปรักหักพัง ทั้งสองพิงกันหลับอย่างฝืน ๆ จนผ่านคืนมาได้
รุ่งเช้า แสงสางจาง ๆ ทุกคนยังไม่ตื่นสักคน
แต่ซางอวี่กับหลินเซียวเซียวตื่นแล้ว ทั้งสองนอนพิงแผ่นหินมาทั้งคืน หลับได้ไม่สบายตัว จึงตื่นเช้ากว่าคนอื่น
เพิ่งลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายได้ครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงรถดังแว่วมาแต่ไกล
“เป็นคนของเราที่มารับพวกเรารึเปล่า?” หลินเซียวเซียวพูดขึ้น
ซางอวี่ลุกขึ้นมองไปยังระยะไกล พอมองเห็นชัดก็สีหน้าเปลี่ยนทันที รีบดึงหลินเซียวเซียวไว้
“รีบไปอุโมงค์หลบภัย บอกทุกคนให้เตรียมตัว คนที่มาไม่ใช่คนของเรา”
หลินเซียวเซียวไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็วิ่งมุ่งไปที่อุโมงค์หลบภัยทันที
ซางอวี่ตะโกนเสียงดังว่า “รีบซ่อนตัวเร็ว นั่นรถทหารของประเทศเมืองสวย!”
เหล่าบุคลากรทางการแพทย์ที่ได้ยินเสียง ต่างรีบหาที่ซ่อนตัวหรือวิ่งเข้าไปในอุโมงค์หลบภัย
ท่าทางของพวกเขาช่างรวดเร็ว แต่รถก็มาเร็วยิ่งกว่า
นั่นเป็นรถทหารของประเทศเมืองสวย โชคดีที่มาแค่คันเดียว
แต่คนบนรถล้วนถืออาวุธกันมา
พวกเขาพูดภาษาของประเทศเมืองสวย ซางอวี่เข้าใจได้ว่า
“ที่นี่มีคน”
“มีคนก็ฆ่าทิ้งเสีย”
“หมับ พวกขี้แพ้เสียขนาดนี้ ยังกล้าสู้อีกงั้นรึ”
พวกเขาจอดรถอย่างมั่นคง ทหารประเทศเมืองสวยกระโดดลงมาจากรถสี่คน มือแต่ละคนกำปืนแน่น