ภายในห้องพัก
หลินเซียวเซียวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว ตอนนี้นอนหลับอยู่บนเตียง
เธอตักน้ำและเตรียมอาหารมื้อเย็นไว้ให้ซางอวี่
ตอนซางอวี่เดินเข้ามา เธอเหลือบมองหลินเซียวเซียวที่หลับสนิทอยู่ ก่อนจะหันกลับไปเห็นกะละมังใส่น้ำกับกล่องข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หลินเซียวเซียวเด็กสาวคนนี้รู้จักดูแลคนอื่นเสียจริง
เธอรีบล้างหน้าเช็ดตัวอย่างง่าย ๆ จากนั้นก็เปิดกล่องข้าวกินมื้อเย็น
กินข้าวเสร็จแล้ว ซางอวี่นึกว่าวันนี้ตัวเองผ่านเรื่องราวมาตั้งมากมาย คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหลับ หรือไม่ก็อาจจะคิดถึงเสิ่นจื้อหนานขึ้นมา...
แต่พอเธอล้มตัวลงนอน ศีรษะแตะหมอนปุ๊บก็หลับไปทันที
ที่แท้การนอนไม่หลับที่ว่านั้น เป็นเพราะยังเหนื่อยไม่พอนี่เอง
ซางอวี่หลับยาวจนถึงตีสอง ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกดังขึ้นอีกครั้ง ทหารบาดเจ็บอีกกลุ่มถูกนำตัวส่งมา
ซางอวี่ลุกพรวดจากเตียง รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวเซียวก็ตื่นแล้วเช่นกัน ทั้งสองไม่มีเวลาพูดคุย รีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วสาวเท้าออกไปช่วยทุกคนกู้ชีพผู้บาดเจ็บ
คราวนี้พวกเธอยุ่งกันจนถึงแปดโมงเช้า
หลินเซียวเซียวเหนื่อยจนทรุดนั่งลงกับพื้น ลุกแทบไม่ไหว เธอมองเห็นนิ้วมือของตัวเองสั่นไม่หยุด ขาก็สั่นเช่นกัน
ซางอวี่เดินเข้าไปตบไหล่เธอเบา ๆ “ถ้าเหนื่อยมากก็พักสักหน่อยเถอะ ฉันจะฝังเข็มให้สองเข็ม ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้า”
“ดีเลยค่ะ” หลินเซียวเซียวพูดพลางยิ้ม แล้วกอดขาซางอวี่ไว้ ท่าทางราวกับกำลังอ้อนขอให้ช่วยดูแล