ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยินดีคุยเรื่องวิชาแพทย์กับคุณอยู่แล้ว”
“ถ้าไม่ทำให้คุณเดือดร้อนก็ดีแล้ว” หลินไป๋กล่าว
“ถ้าเขามาหาจริง ๆ ก็แค่มาขอให้ฉันรักษา คนทั่วไปถ้าสมองไม่ได้มีปัญหา ก็คงไม่มีใครไปหาเรื่องหมอหรอกค่ะ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ใช่ว่าจะปกป้องตัวเองไม่ได้เลย” ซางอวี่ปลอบหลินไป๋อยู่สองสามประโยค
หลินไป๋จึงหันไปสนใจสมุนไพรต่อ
“ของพวกนี้เตรียมไว้ให้หยางฟานหรือครับ”
“ส่วนหนึ่งค่ะ” ซางอวี่เริ่มอธิบายแนวคิดการใช้ยาของตนให้หลินไป๋ฟัง
ยิ่งหลินไป๋ฟัง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย
ทั้งสองคนเริ่มแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ต่อมา แม้เจียงหว่านเยวี่ยจะทำอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ยังคุยกันไม่หยุด
หลี่เฉิงลุกขึ้นอย่างรู้สึกเกรงใจ แล้วเดินไปยังลานด้านหลัง “สหายซาง พี่เขยครับ”
“อาเฉิง มีอะไรหรือ” หลินไป๋ถาม ตอนนี้เขากำลังคุยอย่างออกรส ยังอยากคุยต่ออีกสักพัก
“พวกเราควรกลับกันแล้วครับ ไว้วันหลังค่อยคุยกับสหายซางอีก สหายซางทำงานมาทั้งวันแล้ว ควรได้พักผ่อนบ้าง” หลี่เฉิงกล่าว
หลินไป๋ลุกขึ้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “ก็จริงครับ สหายซาง รบกวนแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ถ้าคุณอยากคุยกับผมก็ไปหาที่โรงพยาบาลได้เลย ถ้าผมไม่อยู่ที่โรงพยาบาลก็อยู่บ้านครับ”
“ได้ค่ะ” ซางอวี่รับคำ แล้วเดินไปส่งหลินไป๋กับพวกเขาที่หน้าประตู
เจียงหว่านเยวี่ยเดินตามออกมา “เลขาฯ หลี่ หมอหลิน อยู่กินข้าวง่าย ๆ สักมื้อก่อนสิคะ”
“คุณนายครับ วันนี้พวกเรามารบกวนกะทันหันจริง ๆ ไว้วันหลังผมจะมาใหม่แน่นอนครับ” หลี่เฉิงกล่าวอย่างสุภาพ