“เฮ้อ เสี่ยวเหมยก็น่าสงสารเหมือนกัน หลายปีก่อนเธอตกน้ำโดยไม่คาดคิด แล้วเจ้าต้าจ้วงก็ช่วยไว้ แต่เจ้าต้าจ้วงน่ะเป็นคนเกเร ตอนอยู่ในน้ำก็...” ป้าอีกคนถอนหายใจ
ใครเอ่ยถึงหลิวเสี่ยวเหมย ก็อดพูดไม่ได้ว่าน่าเสียดายจริง ๆ
“ก่อนแต่งงานผู้หญิงคนนั้นขยันขันแข็ง เป็นสาวดีที่มีชื่อเสียงไปทั่วสิบหมู่บ้านแปดตำบล”
“นั่นสิ สุดท้ายกลับจำใจต้องแต่งกับเจ้าต้าจ้วง แม่ของเจ้าต้าจ้วงก็ไม่ใช่คนดี เสี่ยวเหมยเพิ่งเข้าบ้านได้ไม่นานก็ถูกข่มเหงสารพัด”
“กรรมตามสนองน่ะสิ ตอนเสี่ยวเหมยใกล้คลอด แกยังไล่ตามเสี่ยวเหมยอยู่เลย สุดท้ายตัวเองกลับหกล้มตายเสียเอง”
ซางอวี่ทำสีหน้าราวกับกำลังบอกว่า พวกคุณพูดอะไรกัน ฉันฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด
“ฉันบอกให้นะ เสี่ยวเหมยแต่งงานได้ไม่นานก็มีลูกแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นบ้านจ้าวก็ยังบังคับให้เธอทำงาน”
“วันหนึ่งเสี่ยวเหมยไปให้อาหารหมู ยายจ้าวก็ยังยืนเฝ้าเธอไม่ยอมห่าง สุดท้ายตัวเองกลับเท้าลื่น ศีรษะด้านหลังกระแทกธรณีประตู แล้วก็สิ้นใจทันที”
“เสี่ยวเหมยตกใจจนเกือบคลอดก่อนกำหนด ยังดีที่ป้าหลี่บ้านข้าง ๆ ได้ยินเสียงจึงรีบเข้าไปช่วย เสี่ยวเหมยถึงได้ปลอดภัย”
ซางอวี่คิดในใจ สรุปแล้วตอนยายจ้าวตาย ข้างกายมีแค่หลิวเสี่ยวเหมยที่กำลังให้อาหารหมูอยู่...
เรื่องนี้ก็พูดยากจริง ๆ
“ตั้งแต่ยายจ้าวตาย เจ้าต้าจ้วงก็ยิ่งปฏิบัติต่อเสี่ยวเหมยแย่ลง เอาแต่พูดว่าเสี่ยวเหมยทำให้แม่ของเขาตาย”
“ปกติคนที่ไม่กตัญญูที่สุดก็คือเขานั่นแหละ เอะอะก็ขึ้นเสียงใส่แม่ พอแม่ตายแล้วถึงค่อยนึกได้ว่าต้องกตัญญู”
“ฉันว่าเขาจงใจหาเรื่องชัด ๆ ไม่มีอะไรก็ยังคอยทำให้เสี่ยวเหมยไม่สบายใจ”