ซางอวี่เก็บของเรียบร้อย กำลังจะออกจากบ้านไปกับเสิ่นหวย
เสิ่นจื้อหนานเอ่ยเรียก “อาอวี๋ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
ซางอวี่รับคำ พยุงเสิ่นจื้อหนานกลับเข้าไปในห้องก่อนถาม “มีอะไรหรือ”
“หลี่ต้าซานเป็นคุณทหาร ถ้าคุณเจอเขา ตอนลองเชิงก็ระวังหน่อย คุณทหารมีประสาทสัมผัสไว” เสิ่นจื้อหนานกำชับ
“ค่ะ ฉันรู้แล้ว วันนี้ฉันจะไปหาพี่เหิงหยาง อาจไม่เจอเขาก็ได้” ซางอวี่ตอบ
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า ในใจรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “ดี ทำอะไรก็ระวังตัวด้วย”
“วางใจเถอะ” ซางอวี่รับคำ เมื่อแน่ใจว่าเสิ่นจื้อหนานไม่มีเรื่องอื่นแล้ว จึงออกจากบ้านไปกับเสิ่นหวย
ระหว่างทางทั้งคู่ผ่านบ้านตระกูลหยาง
เสิ่นหวยตะโกนอย่างร่าเริงอยู่หน้าประตู “อาเจ๋อ ฉันมาแล้ว”
“อาหวย เข้ามาสิ พวกเราพร้อมออกเดินทางแล้ว” หยางเฉิงเจ๋อตอบ
“ได้” เสิ่นหวยโบกมือให้ซางอวี่ ก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนสนิท
ส่วนซางอวี่ไปหาจี้เหิงหยาง
จี้เหิงหยางกำลังจัดรายการยา พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็เงยหน้ามอง เห็นซางอวี่เดินเข้ามาหา เขาจึงยิ้มกว้าง
“อาอวี๋ มาทำไมล่ะ”
“เช้านี้ฉันนึ่งหมั่นโถวแป้งผสม เอามาให้คุณนิดหน่อย” ซางอวี่ยิ้มพลางวางตะกร้าไม้ไผ่ลงบนโต๊ะ
“มีผักดองที่ฉันทำเองกับซอสเห็ดหมูด้วย เวลาหิวก็เอาไว้กินนะ”
“ขอบคุณนะ อาอวี๋” จี้เหิงหยางมองซางอวี่พร้อมรอยยิ้ม ชั่วขณะนั้นหัวใจของเขาเบิกบานเป็นพิเศษ
ซางอวี่นั่งลงตรงข้ามจี้เหิงหยาง “กำลังทำอะไรอยู่ ต้องการให้ฉันช่วยไหม”