เสิ่นจื้อหนานและซางอวี่คุยกันยามดึกนานเกินไปหน่อย ตอนทั้งสองกลับเข้าห้อง อวี้หวยก็นอนเหยียดแผ่เต็มที่แล้ว
เขาคนเดียวก็กินพื้นที่ไปครึ่งเตียง
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานสบตากันแล้วยิ้ม ซางอวี่ช่วยห่มผ้าให้อวี้หวย ก่อนจะประคองเสิ่นจื้อหนานขึ้นเตียง
เธอนอนตรงกลางระหว่างทั้งสองคน พอหัวถึงหมอนจึงเพิ่งรู้ว่า เธอกับเสิ่นจื้อหนานนอนชิดกันแค่ไหน
เสิ่นจื้อหนาน: ทุกคืนตอนเราหลับก็ชิดกันแบบนี้แหละ เธอจะรีบขยับหนีก็ตอนใกล้ตื่นน่ะ…
ซางอวี่: อยู่ดี ๆ ฉันก็มีกลิ่นอายเจ้าชู้ติดตัวขึ้นมาเฉยเลย
เสิ่นจื้อหนานโอบซางอวี่เข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา เขาพลิกตัวตะแคงข้าง หลังของเธอแนบกับอกของเขา มือของเขาทาบลงบนมือของเธอ
ซางอวี่: ก็แค่หัวใจเต้นเร็วขึ้นนิดหน่อย
ตอนที่อวี้หวยตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของซางอวี่ เขาก็ยิงฟันยิ้มทันที
ดีจัง พี่สาวยังอยู่ เมื่อวานไม่ใช่ความฝัน
อวี้หวยขยับตัวนิดเดียว ซางอวี่ก็ตื่น
“อาหวย อรุณสวัสดิ์”
“พี่สาว อรุณสวัสดิ์”
เสิ่นจื้อหนานก็ตื่นเช่นกัน พอรู้ตัวว่ายังโอบกอดซางอวี่อยู่ มุมปากก็ยกยิ้มเล็กน้อย
“พี่เขย อรุณสวัสดิ์”
“อาหวย อรุณสวัสดิ์”
ทั้งสามลุกขึ้นแต่งตัวเก็บข้าวของ
ซางอวี่ให้อวี้หวยเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่เธอตัดให้ แล้วประคองเสิ่นจื้อหนานให้นั่งบนรถเข็น ก่อนจะหันไปพูดกับอวี้หวยด้วยท่าทีจริงจัง
“อาหวย พ่อกับแม่ของพี่อยากรับเธอเป็นลูกบุญธรรม เธอเต็มใจไหม” ซางอวี่ถาม
ดวงตาของอวี้หวยสว่างขึ้นทันที เขาชอบเจียงหว่านเยวี่ยเอามาก ๆ เวลาที่ท่านพูดจา อ่อนโยนมาก มากจริง ๆ