ซางอวี่อาบน้ำให้อวี้หวย เจ้าตัวน้อยมีบาดแผลเต็มตัวจนเห็นแล้วใจหาย
ซางอวี่มองแล้วขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“พี่สาว พี่เขยป่วยหรือเปล่า” อวี้หวยถามเบา ๆ
ซางอวี่พยักหน้า “อืม เขาเป็นทหาร ได้รับบาดเจ็บตอนทำภารกิจ กำลังพักฟื้น”
“พี่เขยนี่มันวีรบุรุษตัวจริงเลยนะ!” อวี้หวยอุทานขึ้นมาทันที
“ใช่ เขาเป็นวีรบุรุษที่เก่งมาก” ซางอวี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วรีบเช็ดตัวอวี้หวยให้แห้ง
เธอสวมเสื้อกล้ามของเสิ่นจื้อหนานให้อวี้หวย ตัวใหญ่พอดีเป็นชุดนอน
ซางอวี่อุ้มเขาขึ้นเตียง หยิบขี้ผึ้งมาทาแผลให้อย่างเบามือ
เสิ่นจื้อหนานก็เห็นรอยแผลบนตัวอวี้หวยเหมือนกัน คิ้วขมวดเล็กน้อย
ทายาเสร็จ อวี้หวยก็นอนบนเตียงอย่างว่าง่าย “พี่สาว พี่เขย ผมนอนแล้วนะ”
“อืม นอนเถอะ” ซางอวี่ลูบหัวอวี้หวยเบา ๆ
เด็กน้อยผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานออกไปคุยกันที่ห้องหนังสือข้าง ๆ
จักรเย็บผ้าตั้งอยู่ที่ห้องหนังสือฝั่งนี้ชั่วคราว
ซางอวี่หาผ้ามาสองผืน กะว่าจะตัดชุดให้อวี้หวยสองสามชุด
เธอวัดขนาดแล้วตีเส้นอย่างคล่องแคล่ว ตัดชุดนอนจากผ้าฝ้ายบริสุทธิ์สองชุด แล้วตัดชุดนอกอีกสองชุด ล้วนเป็นทรงเรียบง่ายที่สุด
เสื้อผ้าที่อวี้หวยใส่อยู่ตอนนี้เนื้อผ้าดีเกินไป ซางอวี่เลยไม่อยากให้เขาใส่ จะได้ไม่เป็นที่สะดุดตาจนเกิดเรื่อง
เสิ่นจื้อหนานนั่งอยู่ข้าง ๆ คุยกับซางอวี่ไปด้วย
“ตอนไปจับกุมคนร้าย เจออะไรน่าสงสัยหรือเปล่า”