บ้านต้าโกว่ว
“พี่สาว” ต้าโกว่ว เอ้อร์โกว่ว ซานโกว่ว พอเห็นซางอวี่ก็วิ่งพรูออกมา
“ต้าโกว่ว เอ้อร์โกว่ว ซานโกว่ว สวัสดีจ้ะ นี่น้องเขยฉันเอง ชื่อเสิ่นหวย พวกเธอเรียกเขาว่าอาหวยก็ได้”
“อาหวย นี่คือหยางเฉิงเจ๋อ หยางเฉิงเซวียน หยางเฉิงอัน เธอเรียกพวกเขาว่าต้าโกว่ว เอ้อร์โกว่ว ซานโกว่ว หรือจะเรียกว่าอาเจ๋อ อาเซวียน เสี่ยวอันก็ได้นะ” ซางอวี่แนะนำให้ทั้งสองฝ่าย
เสิ่นหวยก้าวเข้าไป ทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่น “อาเจ๋อ อาเซวียน เสี่ยวอัน สวัสดีครับ ผมเสิ่นหวย”
“สะ...สวัสดี อาหวย” ต้าโกว่วก้าวออกมาข้างหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาว่าอาเจ๋อ
พ่อแม่เขาและคนในหมู่บ้านเรียกต้าโกว่วจนติดปาก เขาเองก็ชินแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม พอเสิ่นหวยเรียกเขาแบบนี้ กลับรู้สึกเขิน ๆ ชอบกล
“สวัสดี อาหวย” เอ้อร์โกว่วกับซานโกว่วก็ตอบรับด้วยเช่นกัน ทั้งสองคนมีความรู้สึกเหมือนกับต้าโกว่ว
“พวกเธอโตกันแล้วนะ ฉันจะเปลี่ยนมาเรียกชื่อพวกเธอเหมือนอาหวยก็แล้วกัน” ซางอวี่พูดพลางยิ้ม “อาเจ๋อ อาหวยเพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้ เขายังไม่รู้จักใครเลย ถ้าพวกเธอว่างก็ชวนเขาไปเล่นด้วยนะ”
“ได้เลย พี่สาว” ต้าโกว่ว หรือหยางเฉิงเจ๋อตอบรับ “พี่สาว เมื่อวานเราเอาเห็ดไปส่งให้พี่แล้วนะ วันนี้มีอะไรอยากได้อีกไหม”
ซางอวี่ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ หม้อไฟเห็ดของเธอนี่!
“วันนี้ยังอยากได้เห็ดอีก มีอยู่ไหม”
“มีสิ” หยางเฉิงเจ๋อพูดพลางมองไปทางเสิ่นหวย “อาหวย พวกเราจะไปเก็บเห็ดกัน นายอยากไปกับพวกเรามั้ย”