กู้เซวียนอี้นั่งรอซางอวี่อยู่ที่โต๊ะอาหาร
ซางอวี่บอกให้เจียงหว่านเยวี่ยกลับไปพักในห้อง ส่วนห้องครัวค่อยเก็บพรุ่งนี้
เดิมทีเจียงหว่านเยวี่ยร้อนใจแทบแย่ พอเห็นซางอวี่กลับมา หัวใจที่แขวนค้างก็พลันสงบลง ความง่วงถาโถมเข้าใส่ เธอจึงกลับห้องไป
เธอเองก็เป็นห่วงเสิ่นจื้อหนาน เพียงแต่พอซางอวี่บอกว่าไม่เป็นไร เธอก็เชื่อซางอวี่โดยสัญชาตญาณ
ซางอวี่: ตอนนี้ฉันเป็นผ้าห่มผืนเล็กที่มอบความอุ่นใจให้ทุกคน
ซางอวี่กับกู้เซวียนอี้ต่างไม่พูดอะไร ก้มหน้ากินบะหมี่จนหมดอย่างรวดเร็ว
“รอเดี๋ยวนะ” ซางอวี่บอกกู้เซวียนอี้
กู้เซวียนอี้ไม่รู้ว่าซางอวี่จะทำอะไร แต่ก็ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย
ไม่นานนัก ซางอวี่ก็ถือยาและผ้าก๊อซเดินเข้ามา
“ฉันช่วยทำแผลที่มือให้นะ” ซางอวี่พูด
กู้เซวียนอี้ถึงค่อยก้มลงมองมือของตัวเอง ตอนช่วยเหลือคนเมื่อครู่ มือเขาถูกน้ำร้อนลวก
ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดถึงความเจ็บเลย ต่อมาก็จมอยู่กับความโศกเศร้าอย่างหนัก จึงไม่รู้สึกเจ็บเช่นกัน...
พอซางอวี่พูดถึงขึ้นมา เขาก็รู้สึกเจ็บทันที
ซางอวี่จัดการบาดแผลได้คล่องแคล่วมาก ทั้งฆ่าเชื้อ ทำความสะอาดแผล ทายา และพันผ้าเสร็จในคราวเดียว
กู้เซวียนอี้: ใช่เลย คล่องแคล่วเสียจนไม่สนเลยว่าฉันจะเจ็บจนตายหรือเปล่า...
ซางอวี่ยื่นยาแก้อักเสบสองเม็ดให้กู้เซวียนอี้อีกครั้ง
กู้เซวียนอี้ไม่แม้แต่จะดูว่าเป็นยาอะไร เธอให้มาก็กลืนลงไป
ซางอวี่: เด็กคนนี้ หลอกง่ายจริง ๆ
กู้เซวียนอี้: ...
“เรียบร้อยแล้ว ฉันจะอุ้มอาหวยไปที่ห้อง” ซางอวี่รีบเดินไปยังห้องนอนของเสิ่นหวย