เสิ่นจื้อหนานยืนฟังอยู่ตรงปากถ้ำอีกครู่หนึ่ง
แน่ใจแล้วว่าข้างในมีสายลับเพียงสามคน รหัสของพวกเขาคือลูกสน สายนกอินทรี และจิ้งจอกนักล่า
สายนกอินทรีกับจิ้งจอกนักล่าค่อนข้างหุนหันพลันแล่น ส่วนลูกสนเป็นคนสุขุมลึกล้ำ แต่ก็เอาสองคนนั้นไม่อยู่
ท่านตำรวจหลี่กับกองกำลังประชาชนถูกพวกมันจับตัวไปแล้ว ไม่รู้ว่าบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้น่าจะยังไม่มีใครเสียชีวิต
เสิ่นจื้อหนานผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
คนข้างในยังไม่รู้ว่าพวกเขาตามมาทันแล้ว คิดว่าตัวเองซ่อนตัวได้ดีอยู่...
“พวกคุณนอนกันไปก่อน ฉันไปฉี่แป๊บหนึ่ง”
“ไปคนเดียวไหวไหม สายนกอินทรี ให้ฉันไปด้วยหรือเปล่า” จิ้งจอกนักล่าถาม
“ฉันไปฉี่ นายจะตามไปทำไม พักเถอะ พวกขี้แพ้พวกนั้นไม่มีทางหาเราเจอในเร็ว ๆ นี้หรอก รอฉันกลับมา เราจะได้นอนสบาย ๆ สักคืน พรุ่งนี้ก็ต้องผลัดกันเฝ้ายามแล้ว” สายนกอินทรีพูดพลางเดินออกไป
พวกมันมั่นใจในความสามารถของตัวเองที่จะซ่อนร่องรอย
ไม่เชื่อว่าทหารที่กำลังค้นภูเขาจะหาพวกมันเจอได้เร็วขนาดนี้ อย่างไรเสียภูเขาก็กว้างใหญ่
น่าเสียดายที่คนที่พวกมันเจอคือจ้าวสงคราม เสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานได้ยินเสียงฝีเท้าของสายนกอินทรีใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
เขากำลังคิดหาวิธีแยกศัตรูออกจากกันอยู่พอดี อีกฝ่ายกลับแยกกันเองเสียอย่างนั้น
สายนกอินทรีเดินออกจากถ้ำไปอีกหน่อย พอห่างจากถ้ำพอสมควรก็ปลดกางเกงออกเพื่อปัสสาวะ
เสิ่นจื้อหนานยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลังเขาอย่างเงียบเชียบ ในมือคืองูที่เพิ่งจับได้
งูน้อยมองสัตว์สองขาที่จับมันตรงคออย่างไร้เดียงสาปนหวาดกลัว อ๊ากกก มันกำลังนอนหลับดี ๆ อยู่แท้ ๆ ทำไมต้องมาบีบคอมันด้วย...