ซางอวี่ให้กู้เซวียนอี้ไปเอาเครื่องแบบทหารชุดใหม่มา แล้วช่วยเปลี่ยนให้เจ้าจิ้งซงอย่างระมัดระวัง
ยืนนานเกินไป ขาของซางอวี่เริ่มชาเล็กน้อย เธอกำลังจะพักสักครู่แล้วค่อยจัดการร่างของหลิวต้าอวี่ต่อ
ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้นจากด้านนอกประตู
กู้เซวียนอี้ชะงักลมหายใจ แล้วก้าวไม่กี่ก้าวไปถึงหน้าประตู คู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่เดินนำมามีมือสั่นระริกทั้งสองคน
“หะ...หัวหน้า ไม่...ไม่ใช่ว่าบอกว่าลูกชายผมเกิดอุบัติเหตุ ให้...ให้พวกเรามาพบลูกชายหรือครับ หรือว่าพวกเรามาผิดทาง”
ชายวัยกลางคนชื่อเจ้าซาน เป็นพ่อของเจ้าจิ้งซง น้ำเสียงของเขาสั่นอย่างหนัก
ตัวอักษรคำว่า ‘ห้องเก็บศพ’ ที่เห็นเด่นชัดทิ่มแทงหัวใจของสามีภรรยาคู่นั้นจนเจ็บปวด
ลูกชายของพวกเขาเพิ่งจากบ้านมาได้ครึ่งปี แค่ครึ่งปีเอง เป็นไปไม่ได้หรอก ต้องไม่ใช่แน่ ๆ พวกเขาคงมาผิดที่แล้ว
หญิงวัยกลางคนชื่อหลี่ฟาง ตอนนี้เธอยืนไม่ไหวแล้ว ร่างทรุดลง ถ้าเจ้าซานไม่กอดรั้งเธอไว้แน่น เธอคงหมดแรงล้มลงกับพื้นไปแล้ว
ดวงตาของกู้เซวียนอี้แดงก่ำ เขาใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ได้
“พ่อแม่ของจิ้งซง จิ้งซงเขา...เสียสละแล้ว”
“ไม่!” หลี่ฟางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก
เจ้าซานเองก็ยืนไม่ไหว ร่างทรุดลงไปเช่นกัน ทหารสองนายที่อยู่ข้างหลังรีบยื่นมือมาช่วยพยุงไว้
“หัวหน้า คุณโกหกผมใช่ไหมครับ ใช่ไหม ลูกชายผมเพิ่งเข้ากองทัพเอง เพิ่ง...” เจ้าซานร้องไห้จนพูดไม่ออก
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างมีดวงตาแดงก่ำ