ซางอวี่เพิ่งกลับมายังห้องตรวจโรค โจวจั่นอันก็ถูกนำตัวส่งเข้ามา
“สวัสดีครับหมอ ผมบาดเจ็บเบามาก รบกวนช่วยพันผ้าพันแผลให้ผมหน่อย” โจวจั่นอันนั่งลงบนเก้าอี้
ซางอวี่พยักหน้าอย่างเฉยเมย
ทหารประเทศเมืองสวยสองนายยืนอยู่ที่ประตู ทั้งสองคุยเล่นกันอย่างไม่ใส่ใจ
ตอนเชลยถูกนำตัวเข้ามา ต่างถูกค้นตัวมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาแทบทุกคนต่างบาดเจ็บสาหัส ภายนอกยังมีการเฝ้าระวังรอบด้าน ภารกิจของพวกเขาจึงค่อนข้างสบาย
การพูดคุยเล่นถือเป็นเรื่องปกติ
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาคิดว่าทหารประเทศหวาฟังภาษาพวกตนไม่เข้าใจ จึงยิ่งปล่อยมือปล่อยปากมากขึ้น
ซางอวี่เหลือบมองประตูหนึ่งครั้ง “นอนลงบนเตียงสิ ฉันจะตรวจร่างกายให้”
โจวจั่นอันลุกขึ้น แสร้งทำท่าลำบากนอนลงบนเตียง
ตำแหน่งเตียงอยู่ใกล้หน้าต่าง ซางอวี่หันหลังให้ประตู ร่างของเธอเองก็บังโจวจั่นอันไว้
“นอกจากที่ฉันเห็นแล้ว ยังมีสหายคนอื่นอีกไหม”
“ยังมีอีก 16 คน พวกเขาถูกขังอยู่อีกที่หนึ่ง พวกเราที่บาดเจ็บถูกขังอยู่ที่นี่” โจวจั่นอันพูดเสียงเบา
“กำลังรบของพวกเขาเป็นอย่างไร”
“ต่างคนต่างเป็นสหายที่เก่งกาจทั้งนั้น ไว้ใจได้” โจวจั่นอันกล่าว เขาอัดอั้นใจเหลือเกิน “ศัตรูยิงรุนแรงเกินไป พวกเราทำได้แค่ฝืนยึดพื้นที่เอาไว้ เพื่อเปิดโอกาสให้หน่วยอื่น
ตอนแรกตั้งใจจะตายพร้อมกันไปเลย
ผลไม่คิดว่าชาวบ้านเป่ยปังจะพร้อมหน้าพร้อมตาบุกเข้ามา พวกเราเลยอึดอัดมืออึดอัดเท้า ท้ายที่สุดก็ถูกจับตัวไป”