“พวกเราคือแพทย์ หน้าที่ของพวกเราคือช่วยชีวิตผู้ป่วย
ไม่ว่าคนที่นอนอยู่ตรงหน้าจะเป็นทหารของประเทศเราหรือนักรบของประเทศศัตรู
พวกเราก็มีหน้าที่ต้องช่วยรักษาพวกเขาทุกคน“ ซางอวี่กล่าวช้า ๆ อย่างใจเย็น
ไอรีนมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวตามคำพูดของซางอวี่
“สภาพแบบนี้ไม่เหมาะกับการผ่าตัด เสี่ยงติดเชื้อง่าย” ซางอวี่ขมวดคิ้วแน่น กำลังคิดหาวิธีรับมือ
ไอรีนพยักหน้า แต่กฎก็คือกฎ แม้เธอจะมีคนหนุนหลังก็ไม่กล้าที่จะให้โซนการแพทย์ยกห้องผ่าตัดให้นักรบของประเทศหวาใช้
ซางอวี่คิดอึดใจแล้วพูดต่อ “ถ้าทำผ่าตัดไม่ได้ ก็ใช้วิชาแพทย์โบราณของประเทศหวารักษาแล้วกัน”
“วิชาแพทย์โบราณของประเทศหวาคืออะไร” ไอรีนถาม
“การแพทย์แผนจีน” ซางอวี่ตอบ
“การแพทย์แผนจีน...” ไอรีนพูดซ้ำสองคำนั้น ยังคงไม่เข้าใจนัก
ซางอวี่หันไปพูดกับนักรบที่ได้รับบาดเจ็บของประเทศหวาว่า “ตอนนี้คุณบาดเจ็บสาหัส
แต่ห้องผ่าตัดในโซนการแพทย์ไม่เปิดให้เชลย
ฉันจะรักษาขาทั้งสองข้างของคุณ ต้องตัดเนื้อที่เน่าเปื่อยออก
ที่ขาซ้ายของคุณยังมีกระสุนติดอยู่ข้างใน ฉันจะใช้เข็มเงินฝังที่จุดฝังเข็ม เพื่อลดความเจ็บปวดให้มากที่สุด
คุณยอมรับวิธีการรักษาแบบนี้ไหม“
นักรบพยักหน้า “ผมยอมรับ”
เขาเตรียมใจรับความตายมาแล้ว พอมีโอกาสได้รักษาขาทั้งสองข้าง ย่อมต้องรักษาอยู่แล้ว
ไม่ว่าคนรักษาจะเป็นแพทย์เชื้อสายหวาตามที่เขาว่า แพทย์ประเทศหวา หรือแพทย์ของประเทศเมืองสวย